Kinderen en boodschappen doen, het blijft een dingetje

kinderen supermarkt

Elke dag krijg ik op mijn werk hetzelfde berichtje “Mam, moet je nog boodschappen doen?” En elke dag is mijn antwoord hetzelfde “Yep, ga je mee?”

Op de een of andere manier vinden mijn meiden het heel gezellig om samen met mij boodschappen te doen.
Ik ben om eerlijk te zijn een ongeorganiseerde moeder. Eigenlijk zou ik één keer in de week boodschappen moeten doen en zorgen dat ik alles in huis heb om elke dag een heerlijke maaltijd in elkaar te flansen. Maar helaas weet ik vaak ’s ochtend nog niet wat ik ’s avonds moet eten. Ik kan zo jaloers zijn op mensen die op vrijdag met hun karretje vol boodschappen bij de kassa staan. Voor een hele week alles in huis.

Ik vind dat knap. Ik kan dat niet. Ik kan niet voor een hele week bedenken wat ik ga eten elke dag. Ik ben al blij als ik ’s ochtends weet wat ik aan moet trekken laat staan dat ik weet wat we die avond gaan eten. Niet altijd even handig als je pas laat thuis bent en dan ook nog naar de winkel moet.

Maar mijn meiden vinden het gezellig en willen altijd mee. Dat denk ik tenminste, waarom zou ik anders dat berichtje krijgen. Waarschijnlijk ook omdat ze me de hele dag nog niet gezien hebben en we even in de auto kunnen bijkletsen, ik vind dat wel een fijne gedachte. Ik haal ze dus thuis even op en hup richting supermarkt. Daar begint de discussie. Want ik weet misschien niet wat we moeten gaan eten, maar zij ook niet. En als echte pubers vinden ze helemaal niets lekker.

Nu dacht ik dat het op een gegeven moment wel makkelijker zou worden.

Met kleine kinderen boodschappen doen is best een opgave. Zolang ze nog in het karretje passen, geen probleem. Je duwt er een Nijntje koek in en je gaat plankgas door de supermarkt. Zigzaggend langs iedereen die staat te tutten in het gangpad. Ik heb daar zo’n hekel aan, spreek lekker thuis met elkaar af of ga buiten staan. Maar ga niet in de weg staan! Zeker niet als ik boodschappen aan het doen ben.

Later ontdekken ze die kleine karretjes en scheuren ze door de winkel. Kun je al het snoepgoed en koekjes die ze verzameld hebben eerst weer terugleggen voordat je echt aan de boodschappen toe komt en die moeten dan wel eerlijk over de twee karretjes verdeeld worden. Want oh stel je voor dat er een paprika meer bij je zusje ligt. De snelheid zit er dan niet echt meer in, zeg maar. Wat een lol hadden ze toen ze ontdekten dat je hele koude handjes krijgt wanneer je deze in het vriesvak houdt en dat mama wel drie meter de lucht in springt als je deze handjes op haar blote rug houdt, zo onder haar trui door, bij voorkeur als ze bij de kassa staat.

Dat doen ze gelukkig niet meer. Alhoewel ik ze er niet aan moet herinneren want als ze de kans zouden krijgen….

Als we eindelijk besloten hebben wat we gaan eten en de rest van de boodschappen, als brood en beleg, in het karretje gegooid hebben vertrekken we eindelijk richting kassa. Ondertussen dwalen mijn meiden, net als vroeger, weer door de winkel. Ik ben ze gewoon kwijt. Wil ze bijna om laten roepen als ze bij de kassa weer op duiken, even schiet de diepvries weer door mijn hoofd maar ze hebben hun handen vol met spullen. “ Hoezo MOET je die shampoo hebben, hoezo beter voor je haar? Enig idee hoe duur deze is? Waarom moet dat pizzabroodje mee, we gaan zo eten! Hoezo wat te snacken in de auto? Kauwgum? COLA? Heb je dorst, je drinkt thuis maar water. Koekjes voor school?

Dames! Kap er eens mee, jullie zijn geen vier meer!”

En ik maar denken dat ze mee wilden om even bij te praten, om even samen met mama te zijn voordat de drukte thuis begint. Welnee als echte pubers denken ze alleen aan hun eigen voordeel. Wat ik niet had, hebben zij wel. Een volledig boodschappenlijstje met alles wat ze nog nodig hebben. Het meeste mag mee, ik begin ook honger te krijgen dus die snack is best aantrekkelijk, de shampoo haalt de kassa niet, die mogen ze zelf kopen.

Maar elke dag weer hetzelfde berichtje “Mam, moet je nog boodschappen doen?’

En moeders, die trapt er elke keer weer in.

Nog meer leuks lezen?

Afscheid nemen van je luiertas

Een paar dagen geleden was ik in het openbaar mijn luiertas aan het uitruimen. Ik zat met mijn vriendin te kijken bij de zwemles van de oudste en mijn jongste zat een beetje te jengelen. Ik ging in mijn tas op zoek naar de lolly die ik er vorige week nog had in gestopt (ja ik ben zo’n moeder die haar kinderen lolly’s geeft om ze stil te houden). In plaats van de lolly vond ik een Skylander, wat stukjes oude peperkoek (ieuw), gesmolten chocolade, een knuffeldier en de zwembril die mijn zoon nu dus niet op heeft. En heel […]

0 comments
Techniek Nintendo Labo

Nintendo Labo Voertuigen

Na het grote succes van de eerste set (welke ook genomineerd is voor Speelgoed van het jaar 2018) komt Nintendo Labo nu met een nieuwe serie: Nintendo Labo Voertuigenpakket. De introductie van Nintendo Labo – het DIY pakket waarmee je zelf accessoires voor de Nintendo Switch kunt maken – was een goede zet van Nintendo. Labo is een mooie mix tussen leuk speelgoed en nuttige leermiddelen. Je kunt je eigen kartonnen piano bouwen, je krijgt les over hoe bepaalde dingen technisch in elkaar zetten, je creativiteit wordt gestimuleerd én je kunt onwijs leuke computerspellen spelen met de dingen die je […]

0 comments
Bert en Ernie een stelletje

Bert en Ernie, wel of geen koppel? Wij vinden daar wat van!

Mijn favoriete tv koppel, Bert en Ernie, blijkt toch echt een stel te zijn! Komt niet echt als een verrassing. Ze kibbelen constant over alles, wonen samen, slapen in één kamer. Uuh, ja dat is wel duidelijk toch?! De oudste van 8 kijkt graag naar het Jeugdjournaal. Als hij op school in de klas het nieuws bespreekt, komt hij altijd thuis met grootse verhalen om mij mede te delen. Alsof ik zelf niet naar het NOS Journaal gekeken. Maar goed, hij wil nu graag een abonnement op Kidsweek. Dus ik heb mij gisteren verdiept in deze wekelijkse kinderkrant. Tot mijn […]

0 comments

Uitgelichte afbeelding: Shutterstock