Het 10-minuten gesprek

10 minutengesprek

Het is weer die tijd van het jaar: de tijd van de 10-minuten gesprekken. De tijd van cijfers, tabelletjes en schriftjes. De tijd van praten over prestaties, opmerkingen, aanmerkingen en de toekomst. De tijd waarvan ik vroeger dacht dat het de tijd was van maar een informeel verplicht gesprekje. Het is alleen zoveel meer dan dat.

De eerste keer 10 minutengesprek versus nu

De allereerste keer dat we dit gesprek hadden zat onze zoon een paar maanden op school. Hij zat nog in groep 0 dus ik stelde me van het gesprek niet zo heel veel voor en ging er met een hoop plezier naartoe. Ik snapte ook niet waarom er op internet zoveel te doen was om die 10-minuten gesprekken. Natuurlijk past een kind niet in een tabel en zijn eigenschappen vaak belangrijker dan het leervermogen, maar daar hoef je je toch niet druk om te maken? Je weet toch hoe je kind is en zo’n gesprek is toch maar een formaliteit?

Inmiddels zit hij in groep 2 en heeft hij er al ruim 2 jaar in de kleuterklas op zitten. Waar ik in het begin met een gerust hart naar de gesprekken ging, betrap ik mezelf er de laatste paar keer op dat ik een beetje zenuwachtig was. Je hoopt natuurlijk dat je kind zich gedraagt op school en netjes zijn werkjes maakt. Dat hij lief tegen andere kinderen is en geen kinderen buitensluit. Maar wat je zeker ook niet wilt: dat hij buiten wordt gesloten of kinderen hem niet leuk vinden.

Over dat laatste maak ik me inmiddels geen zorgen meer maar er zijn zat andere dingen waar ik me de laatste paar keren wel zorgen om kon maken, waardoor het gesprek toch van te voren best spannend was. Nu snap ik ook beter waar de heisa op internet om is: als je een starre leerkracht hebt die alleen maar naar de hokjes kijkt in plaats van naar het kind, kan ik me voorstellen dat zo’n gesprek helemaal niet leuk is. Het is namelijk jouw kind en daar ben je, wat tabelletjes en cijfers ook zeggen, gewoon super trots op. Daarnaast zit hij nu natuurlijk ook nog in de kleuterklas, dus deze gesprekken zullen in de loop van de jaren waarschijnlijk nog pittiger worden.

Als het allemaal niet vanzelf gaat

Sinds een paar maanden zit Quinten bij een super logopediste die veel ervaring heeft met mondmotoriek en gevoeligheden in de mond. Waar ik vroeger dacht dat hij gewoon weigerde te eten omdat ‘ie dwars wilde liggen, weet ik nu inmiddels dat er een andere oorzaak achterzit. Daarmee gepaard kwamen de grote moeite met zijn kleine motoriek en zijn evenwicht. Dit zorgt ervoor dat hij onder andere moeite heeft met structuren van eten en zijn evenwicht houden bij bijvoorbeeld op muurtjes lopen en fietsen zonder zijwieltjes.

Lees ook: Je kind helpen op school met Heutink voor Thuis

Daarnaast dus zijn kleine motoriek: het vasthouden van een pen of potlood, met kraaltjes bezig zijn en veters strikken. We hebben er thuis nooit druk opgelegd maar het is moeilijk om te zien dat je kind verdrietig is omdat kinderen in zijn klas het wel allemaal kunnen. We hebben heel vaak geoefend en met het meeste wierp het vruchten af maar niet altijd. Dit zorgde ervoor dat hij met bepaalde dingen gewoon echt laat was en gelukkig legde school daar totaal geen druk op, zij hebben hem juist altijd aangemoedigd en met ons gepraat zodat Quinten ook op school de nodige begrip had.

Juist omdat dingen die bij anderen zo vanzelf lijken te gaan bij ons soms echt een strijd waren, was ik de laatste paar keer toch zenuwachtig voor de gesprekken. Vorig jaar kwam er aan het licht dat hij dicht tegen de faalangst aanzat omdat hij niks fout wilde doen. Hij ging zich juist focussen op de dingen die niet lukte en werd hier alleen maar neerslachtiger van. We hebben hier met heel veel aandacht en wat trucjes een omslag in kunnen maken en daar zijn we heel blij mee. Inmiddels heeft hij door de logopedie en zijn eigen doorzettingsvermogen de laatste weken enorm veel sprongen gemaakt.

Het gesprek

Gisteren hadden wij het eerste 10-minuten gesprek sinds alle vorderingen die hij heeft gemaakt. Ik was weer lichtelijk gespannen omdat ik natuurlijk hoopte dat ze ook in de klas merkte dat hij vooruit was gegaan. Natuurlijk hadden we zijn rapport al en was dat heel positief, toch geeft zo’n gesprek wat meer opheldering. Gelukkig was het gesprek alleen maar positief, ook zijn juffen zien de vorderingen en ik prijs ons onwijs gelukkig dat hij 2 leerkrachten heeft die hem op zijn eigen tempo bezig laten zijn met zijn kleine motoriek.

Hierdoor heeft hij beetje bij beetje zelf vertrouwen gekregen en verbaast hij ons en zichzelf elke keer weer. Vooral het feit dat er geen druk op lag heeft ervoor gezorgd dat hij dingen uiteindelijk toch oppakte, hij was niet meer bang om te falen. Er was geen lat, geen doel, hij mocht spelend leren.

Zo viel er zoals altijd na het gesprek weer een last van me af. Toen we thuiskwamen wilde hij natuurlijk weten hoe het was en ik vertelde dat wij en zijn juffen trots op hem zijn en zien dat hij het allemaal heel goed doet. Zijn reactie was goud waard en gaf me tranen in mijn ogen; “Ik hoop dat dit allemaal onzin is, ik kan het gewoon niet geloven. Ik ben zo blij dat ik ervan moet huilen en niet meer weet wat ik moet zeggen.” Gevolgd door een hele grote knuffel.

Daar doen we het toch allemaal voor hè?!

Nog meer leuks lezen?

ongeassisteerde bevalling

Moeder laat live de ongeassisteerde bevalling van haar zoontje zien [let op: kan als schokkend ervaren worden]

Ik moet er zelf niet aan denken om mijn veilige, steriele, ziekenhuisbevalling te live-streamen op youtube. Maar Sarah vindt het niet erg. Ze is een voorstander van natuurlijke geboorten en wil dat meer mensen de methode waarderen. Zij was live tijdens haar bevalling in haar achtertuin. Niet zomaar een bevalling, nee, ze deed het helemaal alleen! Zonder hulp, gewoon staan, persen en plop, daar was haar zoontje. Haar live stream had meer dan 1,4 miljoen kijkers. In de 27-minuten durende video, bevalt Sara in de achtertuin, naast het speelhuisje, volledig zonder hulp van haar zoontje. Zelfs haar man Tim was […]

0 comments
baby roadtrip

Baby’s eerste vakantie: behoort een roadtrip tot de mogelijkheden?

Het was misschien wel je favoriete manier van vakantie vieren: de auto volladen en op de bonnefooi wel zien waar je uitkomt. Waar het leuk is blijf je, anders rijd je door naar de volgende plek. Heerlijk, die vrijheid die een roadtrip met zich meebrengt. Maar is dit ook mogelijk met een baby? Sowieso moet je twee keer zoveel spullen meeslepen, en is het niet veel prettiger voor jezelf en je kind om één bestemming te hebben die je voor de komende paar weken ‘thuis’ kunt noemen? Hoewel het wat meer voorbereidingen vergt, is roadtrippen met een kleintje wel degelijk […]

0 comments
bromfietsverzekering

En dan wil je kind een brommer…

Het leek gisteren toen ik mijn zoontje zonder zijwieltjes leerde fietsen. En vandaag kwam hij thuis met de boodschap dat hij een brommer ging kopen. Dat was wel even slikken. Maar, ach, ik had zelf ook een brommer op die leeftijd en hij was geslaagd voor de middelbare school dus ik ging akkoord. Eerst nog even zijn bromfietsrijbewijs halen. Ik beloofde dat ik deze zou betalen. Hij deed er drie keer over, maar ik had nou eenmaal gezegd dat ik zou dokken en dus hield ik me eraan. Het rijbewijs kwam er, nu de brommer nog. Blauw of geel Er […]

0 comments

Uitgelichte afbeelding: Shutterstock

Hoe help je een kind met angst?

‘Ik durf niet langs die enge hond.’ ‘Er ligt een monster onder mijn bed.’ ‘Laat je mij nooit in de steek? ‘Jij gaat toch nooit ...