Als twee tienerzussen ruzie maken…

zussen ruzie

Ik krijg er soms wat van. Dat geruzie tussen die meiden. Zestien jaar geleden lag de jongste bij mij in bed en kwam de oudste erbij liggen. Dat is echt mijn mooiste herinnering. Die twee prullekes naast mij in bed. De een net geboren en de ander vol verwondering kijkend naar haar zusje. Samen met mij heeft ze zo zeker een paar uur liggen kijken en kusjes gegeven. Op slag verliefd. Nou, dat duurde niet zo heel lang.

Binnen een paar jaar brak de pleuris uit. Ze konden niet met en niet zonder elkaar. Zodra de oudste een vriendinnetje te spelen had wilde de jongste mee doen. En ja, dat werkt dus niet. Met als gevolg dat ik alles uit de kast moest halen om de jongste bij de rest weg te houden. Hoe vaak heeft de oudste niet boven aan de trap, stampvoetend gestaan :“Merel moet weg, Merel moet weg “. Zo’n honderd keer achter elkaar. Het echoot nog steeds na in mijn hoofd.

Je zou denken dat ze naar mate ze ouder worden dit wel af zou gaan nemen. Beiden op een andere school en dus beiden hun eigen vriendinnen. Maar nee hoor. Met vlagen vlamt het weer in alle hevigheid op. Ik heb ze wel eens de auto uitgezet omdat ik er helemaal gestoord van werd. (Ik heb ze uiteraard wel weer opgehaald na vijf minuten, Ik ben namelijk een softie) Waar de ruzie over ging? Ik heb werkelijk geen idee.

Nu zitten ze allebei op het MBO. Zijn ze wat ouder ( 16 en 18) hebben ze een eigen leventje met een vriendje, sporten en vriendinnen. Alle redenen dus om te denken dat het nu wel over zou zijn dat eeuwige geruzie. Dat de vrede inmiddels getekend is.

Verkeerd gedacht. Kom ik thuis van mijn werk vind ik ze lijnrecht tegenover elkaar. Zijn ze elkaar aan het uitmaken voor de meest vreselijke dingen. Loopt het zo hoog op dat zelfs de honden over elkaar duikelend de gang in schieten om daar angstig tegen elkaar aan gedrukt onder de trap te gaan liggen. Ik weet Echt Niet wat er aan de hand is. Het wordt me ook niet echt duidelijk. Hoe ik dit op moet gaan lossen? Geen idee.

Ik moet nog boodschappen doen en besluit om beide ruziemakers mee te nemen. Met name vanwege manlief. Hij is nog niet thuis. Mijn man, hun stiefvader die overigens dol op ze is, verstaat de kunst om de dames in één keer het zwijgen op te leggen. Dat is wel prettig. Maar lost niets op. Want wat er dan overblijft is zo’n nare spanning in huis.

Ik dirigeer de meiden de auto in. Eentje voorin. Eentje achterin. De ruzie gaat fijn verder in de kleine ruimte met als enige verschil ten opzichte van vroeger dat er nu geen plukken haar vanaf de achterbank rondgeslingerd worden. Ik overweeg heel even om ze weer de auto uit te zetten. Maar ik besef dat die tijd helaas voorbij is. Ze zijn te groot en te sterk geworden.

In mijn wanhoop dreig ik dat ik ze bij hun vader af ga zetten, een zwaktebod, ik weet het, maar het loopt volledig uit de hand. De oudste dimt meteen een beetje in. Tot mijn schrik vindt mijn jongste dat prima en sommeert mij om door te rijden. Oké, dat was nou ook niet echt de bedoeling.

Als we aankomen bij de winkel gaat het gevit op elkaar gewoon door. Maar ja, ik durf ze eigenlijk ook niet in de auto te laten zitten. Met een beetje pech maken ze elkaar af.

Ik word er zo moe van.

Ik moet eigenlijk beslissen wat we gaan eten maar ik heb door hun geruzie geen flauw idee. Ik besluit om die vraag wat we zullen gaan eten bij hen voor te leggen. Dan gebeurt er iets wonderlijks. In één keer vormen ze een front tegen mij. Tegen Mij! Alles wat ik opnoem vinden ze hélemaal niets. Maar dan ook ècht helemaal niks. Eensgezind kiezen ze vervolgens iets waar ik dus echt geen zin in heb. Want ‘te ingewikkeld’ en ‘teveel gedoe’. Ik sputter tegen maar dan beloven ze mij dat zij het gaan klaarmaken. Dus ga ik overstag.

In de keuken staan ze samen gezusterlijk achter het aanrecht en het fornuis. Heel af en toe klinkt er nog een sneertje naar elkaar maar het gaat wonderbaarlijk goed. Ze verdelen zelfs de taken, de één kan nou eenmaal beter in een pan roeren dan de ander, maar ook dat verloopt prima.

Langzaam maar zeker verandert de sfeer.

Het wordt zowaar gezellig. Ook de honden durven weer tevoorschijn te komen. Als even later manlief thuis komt heeft hij niets in de gaten. Hij heeft niet in de gaten dat de Derde Wereldoorlog voor even is afgewend. Voor even. Want morgen? Morgen zal het wel weer raak zijn.

Nog meer leuks lezen?

Voor ieder sterrenbeeld een vibrator

Eén van de voordelen van het hebben van menselijke namen voor seksspeeltjes, is de mogelijkheid om ze te personifiëren. Omdat het januari is, besloot LELO nu eens geen samenvatting van het afgelopen jaar te geven maar in plaats daarvan zich te verdiepen in astrologie. Nadat op veel astrologische websites de persoonlijkheidskenmerken van de sterrenbeelden waren geanalyseerd, hebben zij gekeken welk seksspeeltje bij jou en je seksuele relatie past. Lees hieronder de resultaten.   Vissen – LELO Tiani 2 In harmonie met hun omgeving en hun empathie, zijn de Vissen op hun best als ze zich eenmaal veilig voelen in hun […]

0 comments

Jezelf motiveren om te sporten: Shoppen!

Weer beginnen met sporten als nieuwe moeder is verre van eenvoudig. Pfoe, het is al moeilijk genoeg voor de niet-zo-nieuwe moeders, laat staan voor degenen onder ons die recent een hele mens uit hun lichaam hebben geworpen. Maar er is natuurlijk één manier om die trainingsvonk weer aan te steken: een nieuwe sportoutfit! Sporten als nieuwe moeder Voor de meeste nieuwe moeders die net zijn bevallen, wordt aanbevolen om geen zware postpartum-oefeningen te doen tijdens de eerste zes weken na de bevalling (acht weken na een keizersnede). Als je dan eenmaal zover bent dat je echt mag gaan trainen, dan […]

0 comments

Kinderen van werkende moeders zijn gelukkiger

Oh lieve mede-moeders, ik verheug me nú al op de discussie die deze blog teweeg gaat brengen. Want dit is, naast het altijd dankbare onderwerp borstvoeding, toch wel het meest besproken onderwerp in de opvoedwereld. Hou je goed vast, want dit wordt leuk! Uit onderzoek, van een Harvard Business School professor nota bene, is gebleken dat kinderen van werkende moeders over het algemeen gelukkigere volwassenen worden. Hou wel die nuance even in de gaten hè, ik sta hier natuurlijk niet te verkondigen dat kinderen van thuisblijfmoeders hartstikke ongelukkige depressieve volwassenen worden. Maar goed, laten we terug gaan naar het onderzoek. […]

0 comments

Uitgelichte afbeelding: Shutterstock