Héérlijk die peuterpuberteit…

Peuterpuberteit

Toen mijn zoon 2 jaar was vond hij het woordje “nee” heel leuk en eigenlijk was dat ook gelijk het enige dat hij had van een peuterpuber. Ook toen hij 3 werd en uiteindelijk werd hij ook nog een keer 4, veranderde er niet veel aan zijn gedrag. Ik vond daarom het peuterpuberteit verhaal altijd nogal overdreven. Toen kreeg ik een dochter…

Peuterpuber, nee joh!

Mijn zoon is eigenlijk lange tijd het voorbeeld van een heel leuk kind geweest. Hij was niet opstandig, luisterde altijd goed en als er iets gebeurd was wat eigenlijk niet mocht was hij goed voor reden vatbaar. Een soort mini volwassene in een peuterlichaam. Toen hij het woordje “nee” ontdekte heb ik wel eens geprobeerd bij te houden hoe vaak hij het zei, maar daar ben ik snel mee gestopt. Zijn standaard antwoord was “nee”, maar als ik dan toch “ja” deed vond hij dat geen probleem. Toen hij 4 werd kon ik met heel veel trots zeggen dat ik de peuterfase overleeft had, makkelijk joh! Mijn dochter (toen 1) zou ook echt een eitje worden. Inmiddels is mijn zoon 6 en zijn discussies aan de orde van de dag. Gelukkig is hij steeds nog goed voor reden vatbaar en zorgt dit ervoor dat de meeste dingen snel zijn opgelost.

Hoera, een peuterpuber meisje

In een vorige blog schreef ik al dat zij als baby veel huilde, dus ik was dolblij in het jaar tussen haar eerste en tweede in, het was heerlijk ontspannen in huis. Dat duurde ongeveer een jaartje, mijn dochter werd namelijk ook een keer twee.

In het begin was er natuurlijk nog niet zoveel aan de hand, ze worden niet van het een op het andere moment een puber. Maar langzamerhand gingen er steeds meer dingen insluipen waardoor ik me besefte dat ik te maken had met een echte peuterpuber. Zoals:

  • Ze wierp zich op de supermarkt vloer als ze geen chocola kreeg.
  • Ze trok aan haar broers haar en krabde hem.
  • Ze had dramatische huilbuien zolang er niemand naar haar keek, zodra je keek was het in een klap over. Maar durf niet weg te kijken!
  • Ze ging midden op straat zitten en weigerde verder te lopen omdat ze links wilde en wij rechts gingen.
  • Ze smeet haar brood op de grond omdat er pindakaas op zat en ze wilde chocolaaaaaa.
  • Ze wilde haar brood niet opeten want het was in 4 stukken gesneden en het moest maar in 2 stukken.
  • Ze gooide haar beker om en werd boos omdat er daarna geen drinken meer in zat.
  • Ze was poeslief zolang ze haar zin kreeg, maar zodra dat niet zo was transformeerde ze in een soort mini-heks.
  • Ze zette zielige gezichten op naar voorbijgangers zodat ze in ieder geval van hen aandacht kreeg.
  • Ze maakte me wijs dat ze mijn telefoon in de prullenbak had gegooid terwijl ‘ie gewoon onder de bank verstopt lag.
  • Ze smeet met al haar speelgoed als het niet deed wat ze wilde.
  • Ze daagde haar broer uit en als hij dan een klein zetje teruggaf ging ze huilend op de grond liggen alsof ze zojuist half vermoord was.

En ga zo maar door. Op een gegeven moment begon ik me af te vragen of het aan mij lag, was ik nou echt zo’n rot moeder?

Lekker terug puberen

Over ging het niet vanzelf maar deze moeder paste haar tactiek aan. Ze is inmiddels ruim 3 en waar ik in het begin nog medelevend aan haar vroeg wat ik kon doen om het beter te maken, stapte ik na een tijdje gewoon over haar heen in de supermarkt. Haar brood zette ik terug op het aanrecht en kon ze gaan halen als ze toch nog trek had.

Haar broer gaf ik instructies om gelijk naar ons toe te komen als ze iets deed en als ze een mega driftbui had ging ik gewoon mee huilen tot ze vol ongeloof naar me zat te kijken. Het speelgoed waar ze mee gooide ruimde zichzelf plotseling niet meer vanzelf op en alles wat kapot gegooid werd belandde zonder pardon in de prullenbak. Als voorbijgangers zielig naar haar keken zette ik ook mijn allerzieligste gezicht op; “Hallo, ik ben zieliger, ik ben slachtoffer van een peuterpuber!” En zo merkte de peuter langzamerhand dat moeders ook heel puberaal kunnen zijn, en dan is je eigen drama ineens helemaal niet meer zo leuk. Inmiddels is ze 3 en is er goed met haar te praten. Tenzij ze haar zin niet krijgt natuurlijk, dan probeert ze altijd eerst nog even haar drama-maak-tactiek uit, als dat niet werkt kiest ze toch maar eieren voor haar geld.

En ik? Ik kan er inmiddels smakelijk om lachen. Ik hou zielsveel van haar en weet precies hoe ik mijn zin krijg bij haar, nu andersom nog.

Nog meer leuks lezen?

Geloof jij reviews van bloggers?

De pepernoten liggen weer in de winkels en bloggend Nederland denkt “Hey! we kunnen weer gaan reviewen”. Overal zie ik artikelen voorbij komen met “Het leukste speelgoed van 2019”. Vorige week is de verkiezing Speelgoed Van Het Jaar weer van start gegaan waarvoor waarschijnlijk een buslading bloggers voor was uitgenodigd dus ook over dat speelgoed wordt nu driftig geschreven. Al die reviews, het ene spel is nog leuker dan het andere spel. Ik vraag me dan toch echt af, is het nou allemaal ook echt zo leuk? Ook op Moeders.nu zie ik héél veel reviews voorbij komen. Toen ik Moeders.nu […]

0 comments

Fuck, heb ik al die jaren voor niets betaald?

Strafbaar lijkt het niet te zijn: schoolfoto’s zomaar meegeven aan een kind. En vervolgens de rekening presenteren aan de ouders. Maar de foto’s betalen: dát hoeft ook niet.  Een fotograaf spande in 2016 een rechtszaak aan. De ouders van een ongetwijfeld prachtige dochter weigerden de schoolfoto’s te betalen. Ik stel me voor dat ze op mij lijken. Rijtjeshuis. Rommelige auto. Zaterdag langs de lijn. Zondag uitslapen. Doordeweeks vroeg op. Regelmatig laat naar bed. En natuurlijk nóóit meer gedacht aan die schoolfoto’s, die binnen twee weken retour hadden gemoeten, als je ze niet wilt hebben. Zo belandden de aanmaningen in de […]

0 comments

Sorry, wij zitten op tennisles

Ik heb geen indrukwekkende staat van dienst. Het aantal jaren dat ik ooit samenwoonde, staat op anderhalf. Hier hoort een korte toelichting bij. Mijn leven duurt inmiddels 50 jaar. Ik heb drie kinderen tussen 18 en 11 jaar oud. ‘Anderhalf jaar’ is de totaaltijd in mijn bestaan, dat ik ooit een huis deelde met een partner slash echtgenoot. Daar is natuurlijk een reden voor. Voor die minimale score. Van alle dingen die je kunt onderhouden, vind ik een relatie verreweg de moeilijkste. Op planten na, bedenk ik nu. Die redden het ook nooit langer dan een jaar. Is dit bindings- […]

0 comments

Uitgelichte afbeelding: Shutterstock