Héérlijk die peuterpuberteit…

Peuterpuberteit

Toen mijn zoon 2 jaar was vond hij het woordje “nee” heel leuk en eigenlijk was dat ook gelijk het enige dat hij had van een peuterpuber. Ook toen hij 3 werd en uiteindelijk werd hij ook nog een keer 4, veranderde er niet veel aan zijn gedrag. Ik vond daarom het peuterpuberteit verhaal altijd nogal overdreven. Toen kreeg ik een dochter…

Peuterpuber, nee joh!

Mijn zoon is eigenlijk lange tijd het voorbeeld van een heel leuk kind geweest. Hij was niet opstandig, luisterde altijd goed en als er iets gebeurd was wat eigenlijk niet mocht was hij goed voor reden vatbaar. Een soort mini volwassene in een peuterlichaam. Toen hij het woordje “nee” ontdekte heb ik wel eens geprobeerd bij te houden hoe vaak hij het zei, maar daar ben ik snel mee gestopt. Zijn standaard antwoord was “nee”, maar als ik dan toch “ja” deed vond hij dat geen probleem. Toen hij 4 werd kon ik met heel veel trots zeggen dat ik de peuterfase overleeft had, makkelijk joh! Mijn dochter (toen 1) zou ook echt een eitje worden. Inmiddels is mijn zoon 6 en zijn discussies aan de orde van de dag. Gelukkig is hij steeds nog goed voor reden vatbaar en zorgt dit ervoor dat de meeste dingen snel zijn opgelost.

Hoera, een peuterpuber meisje

In een vorige blog schreef ik al dat zij als baby veel huilde, dus ik was dolblij in het jaar tussen haar eerste en tweede in, het was heerlijk ontspannen in huis. Dat duurde ongeveer een jaartje, mijn dochter werd namelijk ook een keer twee.

In het begin was er natuurlijk nog niet zoveel aan de hand, ze worden niet van het een op het andere moment een puber. Maar langzamerhand gingen er steeds meer dingen insluipen waardoor ik me besefte dat ik te maken had met een echte peuterpuber. Zoals:

  • Ze wierp zich op de supermarkt vloer als ze geen chocola kreeg.
  • Ze trok aan haar broers haar en krabde hem.
  • Ze had dramatische huilbuien zolang er niemand naar haar keek, zodra je keek was het in een klap over. Maar durf niet weg te kijken!
  • Ze ging midden op straat zitten en weigerde verder te lopen omdat ze links wilde en wij rechts gingen.
  • Ze smeet haar brood op de grond omdat er pindakaas op zat en ze wilde chocolaaaaaa.
  • Ze wilde haar brood niet opeten want het was in 4 stukken gesneden en het moest maar in 2 stukken.
  • Ze gooide haar beker om en werd boos omdat er daarna geen drinken meer in zat.
  • Ze was poeslief zolang ze haar zin kreeg, maar zodra dat niet zo was transformeerde ze in een soort mini-heks.
  • Ze zette zielige gezichten op naar voorbijgangers zodat ze in ieder geval van hen aandacht kreeg.
  • Ze maakte me wijs dat ze mijn telefoon in de prullenbak had gegooid terwijl ‘ie gewoon onder de bank verstopt lag.
  • Ze smeet met al haar speelgoed als het niet deed wat ze wilde.
  • Ze daagde haar broer uit en als hij dan een klein zetje teruggaf ging ze huilend op de grond liggen alsof ze zojuist half vermoord was.

En ga zo maar door. Op een gegeven moment begon ik me af te vragen of het aan mij lag, was ik nou echt zo’n rot moeder?

Lekker terug puberen

Over ging het niet vanzelf maar deze moeder paste haar tactiek aan. Ze is inmiddels ruim 3 en waar ik in het begin nog medelevend aan haar vroeg wat ik kon doen om het beter te maken, stapte ik na een tijdje gewoon over haar heen in de supermarkt. Haar brood zette ik terug op het aanrecht en kon ze gaan halen als ze toch nog trek had.

Haar broer gaf ik instructies om gelijk naar ons toe te komen als ze iets deed en als ze een mega driftbui had ging ik gewoon mee huilen tot ze vol ongeloof naar me zat te kijken. Het speelgoed waar ze mee gooide ruimde zichzelf plotseling niet meer vanzelf op en alles wat kapot gegooid werd belandde zonder pardon in de prullenbak. Als voorbijgangers zielig naar haar keken zette ik ook mijn allerzieligste gezicht op; “Hallo, ik ben zieliger, ik ben slachtoffer van een peuterpuber!” En zo merkte de peuter langzamerhand dat moeders ook heel puberaal kunnen zijn, en dan is je eigen drama ineens helemaal niet meer zo leuk. Inmiddels is ze 3 en is er goed met haar te praten. Tenzij ze haar zin niet krijgt natuurlijk, dan probeert ze altijd eerst nog even haar drama-maak-tactiek uit, als dat niet werkt kiest ze toch maar eieren voor haar geld.

En ik? Ik kan er inmiddels smakelijk om lachen. Ik hou zielsveel van haar en weet precies hoe ik mijn zin krijg bij haar, nu andersom nog.

Nog meer leuks lezen?

Kraamzorg Anne

Kraamzorg, hoe bevalt dat?

Van het concept kraamtranen heb ik na de geboorte van mijn twee meiden eigenlijk geen last gehad. Ik ben er denk ik te nuchter voor. Echter was er één moment in de kraamperiode wanneer ik echt hard moest huilen: het afscheid van mijn kraamverzorgster. Een goede voorbereiding is het halve werk Toen ik zwanger was van mijn eerste, meldde ik me aan bij een van de plaatselijke kraambureau’s. Na een prettige intake, waarbij we duidelijke onze voorkeur uitspraken voor iemand die in ieder geval niet bang was voor grote honden, hadden we er een enorm goed gevoel over. Met een […]

0 comments

Wat ik écht wil voor moederdag – en jij kunt het winnen!

Nog minder dag een week en dan komt die gevreesde dag weer. Met ontbijt op bed (lees: kruimels tussen de lakens en op plekken van je lijf waar je ze zeker niet wilt hebben) een eigengemaakt kunstwerk van je kinderen (lees: een knip- of plakwerkje waarbij veel te veel lijm, verf of erger: glitters zijn gebruikt die nu dus óók in je bed liggen) en natuurlijk de belofte dat vandaag écht een gezellige dag gaat worden. Je weet het al hè? Juist, we hebben het over moederdag. Aan het einde van dit artikel lees je hoe je het ultieme moederdagcadeau […]

0 comments

Online interieuradvies in Coronatijd

Komen de muren op je af in coronatijd? Krijg je lentekriebels en wil je je huis opnieuw inrichten? Dan is nu de tijd om er iets aan te doen. Je zit tenslotte toch thuis. De ervaring leert dat veel mensen wel iets aan hun interieur willen doen, maar dat ze te veel twijfelen en geen knopen durven door te hakken. Of ze zijn niet eens met hun partner waardoor de boel steeds wordt uitgesteld. Resultaat? Er gebeurt (al jaren) niets. Zonde, want je eigen woonomgeving is zo belangrijk. Zeker in deze tijd waarin we met z’n allen zoveel thuis zitten, […]

0 comments

Uitgelichte afbeelding: Shutterstock