Epigenetica; wat kun je doen in je zwangerschap

Waarschuwing!: het lezen van dit artikel kan onterechte schuldgevoelens oproepen. Dat is uiteraard niet de bedoeling. Anderzijds moeten we als ouders wel de verantwoording nemen ons te laten informeren over datgene wat onze kinderen ten goede komt. De zorg voor het ongeboren kind is in ons land doorgaans goed geregeld. Althans, de fysieke zorg begint al vroeg en is met concrete protocollen gewaarborgd. Anders is het gesteld met de emotionele zorg. Deze is vaak nogal vaag, met:  “doet u het vooral rustig aan”, “mijdt overmatige opwinding of schrik”, “ga niet naar begrafenissen” etc. Moeders zien er geen been in naar popconcerten te gaan ofschoon de pretparkattracties zoals de achtbaan wel een grens is. Maar zelfs dat wordt meer als een fysiek risico gezien. De rest lijkt wat op bakerpraatjes en wordt zo beschouwd.

Impact van ervaringen

Hoeveel moeders krijgen nadrukkelijke instructies ruzies te mijden, niet geërgerd in te slapen, opbouwende artikelen te lezen of tv te kijken met positieve impact? Zo voorzichtig als men is met medicijnen of fysiek onbestendige omstandigheden, zo weinig wordt er nadruk gelegd op wat emotioneel geconsumeerd wordt. De wetenschap heeft lang discussie gevoerd, wat meer impact heeft, de opvoeding of de genen. Het neigt steeds meer naar opvoeding, vooral omdat blijkt hoe de impact van ervaringen via het DNA blijkt te kunnen worden overgebracht. Met dat gegeven wordt de zorg gedurende de zwangerschap van groter belang. Maar dan niet alleen van de recente , maar ook de zwangerschappen van de moeders van moeders.

Eerste 3 jaar zijn bepalend

Hoeveel en welke impact hebben omstandigheden tijdens zwangerschap en geboorte op het verdere leven? Gangbaar is dat de eerste 3 jaar het meest bepalend zijn. Daarbij gaat men er van uit dat van de tijd daarvoor nauwelijks tot niets is te herinneren. Hierna volgt de opvatting min of meer, dat wat niet bewust ervaren is -niet geweten wordt-, ook nauwelijks invloed heeft. Ofschoon er over de ‘chemie’, zoals voedsel en medicatie, juist weer niet zo gedacht wordt…. Derhalve worden bij protocollen op de kraamafdelingen van ziekenhuizen niet echt rekening gehouden met het ontnuchterende besef, dat alle ervaringen een impact kunnen hebben. De hielprik, tikken op de billen, de stress, koude en felle lichten, pijnstillers en onderzoeken; er wordt gedacht dat baby’s ze 1. Of niet meer herinneren; 2. ze er later geen last van zullen hebben. Van sommige gebeurtenissen tijdens zwangerschap of geboorte voelen ouders wel aan hun klompen aan, dat dit gevolgen zou moeten hebben. Maar dan, welke? Meestal blijven ze daarbij het antwoord volkomen schuldig, kunnen artsen en andere deskundigen hier geen concreet antwoord op geven.

En vanwege dit laatste zijn er derhalve lastig duidelijke richtlijnen te geven. Een groeiend aantal wetenschappers is bezig zich te realiseren -vooral de tak: prenatale psychologie- dat de ontwikkeling en verscheidene stadia welke ongeboren kinderen doormaken, vooral en juist in de eerste 9 maanden, de meeste invloed hebben op het verdere leven. En we doelen speciaal op de emotionele condities, waaronder de ouders zelf leven. Want één ding is wel duidelijk: alle ervaringen van moeder gaan één op één over op de ongeborene. Alle gemoedstoestanden van de moeder zijn emotioneel onderricht voor het kind.

Epigenetica

Volgens de moderne tak van de genetica, de epigenetica, is het DNA niet zelfsturend, maar moeten de ‘genen worden aangezet’.  Dat doet de moeder grotendeels ‘automatisch’ door gewoon haar leven te leiden in de breedste zin van het woord. Ze zal wel moeten realiseren, dat alles, waar ze zich aan blootstelt, ze haar kind ook aan blootstelt. Daar zullen altijd voor elke moeder momenten tussen zitten, die ze liefst zou hebben willen vermijden. Een volmaakte ouder bestaat niet en bijgevolg zijn er ook geen volmaakte kinderen.

Nucleus Methodiek

Buiten alle onvermijdelijke situaties, al ben je maar zenuwachtig voor de tandarts, krijg je een overlijdensbericht of heb je al een kind met ADHD, zijn er ook eenvoudige regels, die veel nadelige impact later kunnen voorkomen.  Met de huidige behandelingen volgens de recent toegepaste Nucleus Methodiek hebben we een paar belangrijke dingen ontdekt:

  • je kunt gemakkelijk bij de prenatale ervaringen komen, die je zelf al hebt meegemaakt
  • er zijn belangrijke, vooral zg. hechtingsmomenten, die belangrijk zijn voor de emotionele gezondheid.
  • We hebben de impact van verscheidene situaties kunnen herleiden en evt. leren wijzigen ten goede.
  • Het is mogelijk de impact van negatieve ervaringen ook veel later, alsnog te  beïnvloeden.

Vooral het laatste geeft hoop voor ouders, waarvan elkeen wel weet, wat hij of zij graag zou hebben willen terugdraaien. Maar ons werk geeft ook nieuwe inzichten over welke gebeurtenissen welke effecten hebben. Een keizersnede moet bv worden opgevat als een ernstig trauma voor zowel moeder als kind, waarvan beiden, levenslang de gevolgen van zullen ervaren. Niet dat men dat bewust weet. Maar met de inzichten vanuit de Nucleus Methodiek is het mogelijk naar deze gevolgen te kunnen verwijzen. Maar vooral: deze veelal grotendeels kunnen compenseren of zelfs opheffen.

Adviezen en richtlijnen vanuit onze ervaringen

Bijgevolg hebben we een programma ontwikkeld met de zg. 20 geboden; adviezen en richtlijnen vanuit onze ervaringen, welke de meeste invloed hebben. En wat je het beste op zulke momenten kunt doen. Deze Prenatale Educatie helpt a.s. ouders bewust te worden van wat een grote impact zal hebben, maar ook wat er aan te doen is. Ouders met kinderen met opvoedingsproblemen kunnen er mee geholpen worden, zowel te begrijpen, waar zulke problemen ontstonden, als zo veel mogelijk herstel te bieden.

 

In de komende artikelen bespreken we dit programma en geven we achtergrondinformatie en ervaringen. We hopen dat deze inzichten gemeengoed gaan worden in de hele babyzorg en daarvoor, waarmee veel opvoedingsproblemen en andere gevolgen van emotioneel ongunstige omstandigheden kunnen worden voorkomen of hersteld.

Randy Schmidt
Directeur Nucleus College Nederland

Die pubers van tegenwoordig!

Soms begrijp ik er werkelijk niks van….zijn die twee knapen echt van ons???  Waar zijn we toch fout gegaan in onze opvoeding, want dit is ...