Een tweede kindje bij een nieuwe man – twijfels

twijfelmoeder

Wanneer de relatie met de vader van je kinderen op de klippen loopt, betekent dat niet gelijk het einde van je kinderwens. Hoe gaat het als je iemand tegenkomt die ook nog graag kinderen wil? Hoe pak je dat aan? En hoe ga je er voor zorgen dat je niemand tekort doet? In dit artikel, neem ik je mee in mijn eigen zoektocht naar de antwoorden op deze vragen.

Familyplanning

Een kinderwens heb ik altijd al gehad. Graag wilde ik moeder worden van een groot gezin, of nou ja in ieder geval twee of meer kinderen. Samen met mijn partner had ik een prachtig plan uitgestippeld, hoe ons leven eruit zou gaan zien met kids. Ik zou (een poosje) stoppen met werken om voor de kinderen te zorgen tot dat ze naar de basisschool zouden gaan en zou daarna mijn werk als juf weer oppakken. In dat vakgebied zijn ze immers altijd op zoek naar mensen. En zo geschiedde. Inmiddels ben ik moeder van een dochter van 2 en geniet ik daar enorm van. Ik stopte met werken om de zorg voor ons meisje op me te nemen maar ik merkte al heel snel dat dit niet echt voor mij was weggelegd. Mijn wereldje werd steeds kleiner, ik stompte finaal af. En hoewel ik ook echt wel genoot van de tijd met mijn kleintje, was er duidelijk verandering nodig.

Uit elkaar

In die periode zag ik in hoe mijn relatie doodbloeide. Het was er niet meer, de prik die we hadden toen we elkaar 10 jaar daarvoor leerden kennen. We leefden enorm langs elkaar heen en werden er beiden niet gelukkiger van. Ik hakte de knoop door en we gingen uit elkaar. We hebben goed contact en kunnen gelukkig alle zaken omtrent onze dochter goed bespreken en plannen. Zelfs toen ik bij mijn nieuwe vriend in trok, bleef alles eigenlijk rustig en oke. De ophaal- of wegbrengmomenten zijn nooit ongemakkelijk en we spreken regelmatig af om met z’n allen iets leuks te ondernemen met onze dochter. Ik durf zelfs te zeggen dat wij goed gescheiden zijn, een voorbeeld voor velen anderen.

Nieuwe vriend

Die nieuwe vriend, was eigenlijk geen nieuwe. Ik kende hem al een aantal jaar door een gezamenlijke hobby. We kunnen enorm goed praten en hij heeft me ook door de moeilijke momenten van mijn scheiding heen gesleept. Maar nog belangrijker: hij is dol op mijn dochter. Die twee hebben de grootste lol samen en hij deed zelfs vanaf dag 1 dat we bij hem introkken de vieze luiers. Gouden exemplaar, echt waar. En toen hij voorzichtig liet vallen dat hij zelf ook wel graag zo’n kleintje zou willen, maakte mijn hart een sprongetje.

Wat zal iedereen er van denken?

Hoewel ik er zeker van ben dat een tweede kindje ontzettend welkom is, heb ik af en toe wel mijn bedenkingen. Niet dat ik niet zeker ben van onze relatie, maar wel wat de buitenwereld er van zou zeggen. Naar mijn ex heb ik er nooit een geheim van gemaakt dat ik nog meer kinderen wil en ook dat het leeftijdsverschil niet te groot zou moeten zijn. Maar… gaat het niet te snel? Is het niet te vroeg? En hoe gaan we dit logistiek aanpakken want ik ben toch 30 km verderop gaan wonen en we rijden ons nu af en toe al helemaal suf voor mijn dochter.

Antwoorden krijg je niet, nutteloze meningen wel

Het zijn allemaal vragen waarop ik het antwoord zelf niet kan bedenken, maar die me wel blijven achtervolgen. Ik laat mezelf beïnvloeden door mijn eigen kronkels. Wat zullen de mensen uit mijn ‘oude’ leven er wel niet van vinden? Wacht even.. ik zei ‘oude’ leven. Inderdaad, ik ben een nieuwe weg ingeslagen, en lang niet alle mensen die vroeger met mij in dezelfde bus zaten, namen dezelfde afslag. Ik hoor weinig tot niks van ze, dus waarom zou ik me nu laten weerhouden door hun mogelijke meningen?

Moeder weet raad

Een gesprek dat ik recentelijk met mijn moeder had, gaf me wat innerlijke rust. Waar ik in eerste instantie bang was dat ze het idee voor een kindje zou afkeuren, was ze gelijk heel enthousiast. Ze begon te vertellen over hoeveel leeftijd er tussen mij en mijn broer zat en dat het van haar zelfs allemaal wel wat sneller had gemogen en dat het dus niet gek was dat ik dat ook wilde. Toen ik haar mijn twijfels voorlegde, veegde ze die in een keer van tafel. “Lieverd, je moet lekker doen wat je zelf wil. Een baby’tje is toch leuk? En als jullie het graag willen, wat maakt het dan uit wat de rest van de wereld daar van vindt?!”. Ik geloof dat ik in lange tijd niet meer zo opgelucht was geweest. Want volgens mij geldt dat voor veel mama’s, als je je eigen moeder maar achter je hebt, kun je de wereld aan.

Let’s get this show on the road!

Gesterkt door de woorden van mijn moeder, heb ik een beslissing gemaakt. Dit kindje gaat er komen, mocht het ons gegund zijn. Het is nog niet zover dat ik een positieve test in handen heb gehad, maar ik hoop dat dat moment er toch snel van gaat komen. Ik denk dat we het wel aankunnen en de obstakels nemen we wel wanneer we ze tegenkomen!

Nog meer leuks lezen?

Geloof jij reviews van bloggers?

De pepernoten liggen weer in de winkels en bloggend Nederland denkt “Hey! we kunnen weer gaan reviewen”. Overal zie ik artikelen voorbij komen met “Het leukste speelgoed van 2019”. Vorige week is de verkiezing Speelgoed Van Het Jaar weer van start gegaan waarvoor waarschijnlijk een buslading bloggers voor was uitgenodigd dus ook over dat speelgoed wordt nu driftig geschreven. Al die reviews, het ene spel is nog leuker dan het andere spel. Ik vraag me dan toch echt af, is het nou allemaal ook echt zo leuk? Ook op Moeders.nu zie ik héél veel reviews voorbij komen. Toen ik Moeders.nu […]

0 comments

Fuck, heb ik al die jaren voor niets betaald?

Strafbaar lijkt het niet te zijn: schoolfoto’s zomaar meegeven aan een kind. En vervolgens de rekening presenteren aan de ouders. Maar de foto’s betalen: dát hoeft ook niet.  Een fotograaf spande in 2016 een rechtszaak aan. De ouders van een ongetwijfeld prachtige dochter weigerden de schoolfoto’s te betalen. Ik stel me voor dat ze op mij lijken. Rijtjeshuis. Rommelige auto. Zaterdag langs de lijn. Zondag uitslapen. Doordeweeks vroeg op. Regelmatig laat naar bed. En natuurlijk nóóit meer gedacht aan die schoolfoto’s, die binnen twee weken retour hadden gemoeten, als je ze niet wilt hebben. Zo belandden de aanmaningen in de […]

0 comments

Sorry, wij zitten op tennisles

Ik heb geen indrukwekkende staat van dienst. Het aantal jaren dat ik ooit samenwoonde, staat op anderhalf. Hier hoort een korte toelichting bij. Mijn leven duurt inmiddels 50 jaar. Ik heb drie kinderen tussen 18 en 11 jaar oud. ‘Anderhalf jaar’ is de totaaltijd in mijn bestaan, dat ik ooit een huis deelde met een partner slash echtgenoot. Daar is natuurlijk een reden voor. Voor die minimale score. Van alle dingen die je kunt onderhouden, vind ik een relatie verreweg de moeilijkste. Op planten na, bedenk ik nu. Die redden het ook nooit langer dan een jaar. Is dit bindings- […]

0 comments

Uitgelichte afbeelding: Shutterstock