Een tweede kindje bij een nieuwe man – twijfels

twijfelmoeder

Wanneer de relatie met de vader van je kinderen op de klippen loopt, betekent dat niet gelijk het einde van je kinderwens. Hoe gaat het als je iemand tegenkomt die ook nog graag kinderen wil? Hoe pak je dat aan? En hoe ga je er voor zorgen dat je niemand tekort doet? In dit artikel, neem ik je mee in mijn eigen zoektocht naar de antwoorden op deze vragen.

Familyplanning

Een kinderwens heb ik altijd al gehad. Graag wilde ik moeder worden van een groot gezin, of nou ja in ieder geval twee of meer kinderen. Samen met mijn partner had ik een prachtig plan uitgestippeld, hoe ons leven eruit zou gaan zien met kids. Ik zou (een poosje) stoppen met werken om voor de kinderen te zorgen tot dat ze naar de basisschool zouden gaan en zou daarna mijn werk als juf weer oppakken. In dat vakgebied zijn ze immers altijd op zoek naar mensen. En zo geschiedde. Inmiddels ben ik moeder van een dochter van 2 en geniet ik daar enorm van. Ik stopte met werken om de zorg voor ons meisje op me te nemen maar ik merkte al heel snel dat dit niet echt voor mij was weggelegd. Mijn wereldje werd steeds kleiner, ik stompte finaal af. En hoewel ik ook echt wel genoot van de tijd met mijn kleintje, was er duidelijk verandering nodig.

Uit elkaar

In die periode zag ik in hoe mijn relatie doodbloeide. Het was er niet meer, de prik die we hadden toen we elkaar 10 jaar daarvoor leerden kennen. We leefden enorm langs elkaar heen en werden er beiden niet gelukkiger van. Ik hakte de knoop door en we gingen uit elkaar. We hebben goed contact en kunnen gelukkig alle zaken omtrent onze dochter goed bespreken en plannen. Zelfs toen ik bij mijn nieuwe vriend in trok, bleef alles eigenlijk rustig en oke. De ophaal- of wegbrengmomenten zijn nooit ongemakkelijk en we spreken regelmatig af om met z’n allen iets leuks te ondernemen met onze dochter. Ik durf zelfs te zeggen dat wij goed gescheiden zijn, een voorbeeld voor velen anderen.

Nieuwe vriend

Die nieuwe vriend, was eigenlijk geen nieuwe. Ik kende hem al een aantal jaar door een gezamenlijke hobby. We kunnen enorm goed praten en hij heeft me ook door de moeilijke momenten van mijn scheiding heen gesleept. Maar nog belangrijker: hij is dol op mijn dochter. Die twee hebben de grootste lol samen en hij deed zelfs vanaf dag 1 dat we bij hem introkken de vieze luiers. Gouden exemplaar, echt waar. En toen hij voorzichtig liet vallen dat hij zelf ook wel graag zo’n kleintje zou willen, maakte mijn hart een sprongetje.

Wat zal iedereen er van denken?

Hoewel ik er zeker van ben dat een tweede kindje ontzettend welkom is, heb ik af en toe wel mijn bedenkingen. Niet dat ik niet zeker ben van onze relatie, maar wel wat de buitenwereld er van zou zeggen. Naar mijn ex heb ik er nooit een geheim van gemaakt dat ik nog meer kinderen wil en ook dat het leeftijdsverschil niet te groot zou moeten zijn. Maar… gaat het niet te snel? Is het niet te vroeg? En hoe gaan we dit logistiek aanpakken want ik ben toch 30 km verderop gaan wonen en we rijden ons nu af en toe al helemaal suf voor mijn dochter.

Antwoorden krijg je niet, nutteloze meningen wel

Het zijn allemaal vragen waarop ik het antwoord zelf niet kan bedenken, maar die me wel blijven achtervolgen. Ik laat mezelf beïnvloeden door mijn eigen kronkels. Wat zullen de mensen uit mijn ‘oude’ leven er wel niet van vinden? Wacht even.. ik zei ‘oude’ leven. Inderdaad, ik ben een nieuwe weg ingeslagen, en lang niet alle mensen die vroeger met mij in dezelfde bus zaten, namen dezelfde afslag. Ik hoor weinig tot niks van ze, dus waarom zou ik me nu laten weerhouden door hun mogelijke meningen?

Moeder weet raad

Een gesprek dat ik recentelijk met mijn moeder had, gaf me wat innerlijke rust. Waar ik in eerste instantie bang was dat ze het idee voor een kindje zou afkeuren, was ze gelijk heel enthousiast. Ze begon te vertellen over hoeveel leeftijd er tussen mij en mijn broer zat en dat het van haar zelfs allemaal wel wat sneller had gemogen en dat het dus niet gek was dat ik dat ook wilde. Toen ik haar mijn twijfels voorlegde, veegde ze die in een keer van tafel. “Lieverd, je moet lekker doen wat je zelf wil. Een baby’tje is toch leuk? En als jullie het graag willen, wat maakt het dan uit wat de rest van de wereld daar van vindt?!”. Ik geloof dat ik in lange tijd niet meer zo opgelucht was geweest. Want volgens mij geldt dat voor veel mama’s, als je je eigen moeder maar achter je hebt, kun je de wereld aan.

Let’s get this show on the road!

Gesterkt door de woorden van mijn moeder, heb ik een beslissing gemaakt. Dit kindje gaat er komen, mocht het ons gegund zijn. Het is nog niet zover dat ik een positieve test in handen heb gehad, maar ik hoop dat dat moment er toch snel van gaat komen. Ik denk dat we het wel aankunnen en de obstakels nemen we wel wanneer we ze tegenkomen!

Nog meer leuks lezen?

pasgeboren baby

Niet het zoveelste bevallingsverhaal

Gevoelens van geluk. Op 21 maart ben ik bevallen van een lief klein meisje genaamd Tagia Lucille. Nu denk jij, gaan wij weer. Nog zo een bevallingsverhaal! Maar niets is minder waar. Niet het zoveelste bevallingsverhaal Ik ben dol op de kleine meid. Zij hoort er vanaf dag 1 helemaal bij en haar grote broer en zus genieten enorm van “hun baby”. Heerlijk! Ik praat er graag en veel over maar zeg nou zelf, je zit niet te wachten op het zoveelste bevallingsverhaal. Toevallig staat mijn hoofd er ook niet naar. Niet omdat het zo tegenviel, binnen 1 uur en […]

0 comments
raamdecoratie

Hoe exhibitionistisch ben jij?

Wij Hollanders schijnen er om bekend te staan van ons huis graag een etalage te maken. Gewoon, lichten aan en gordijnen open zodat de buurman en de toevallige voorbijganger even een kijkje kan nemen tijdens ons avondritueel. Staan de piepers al op het vuur? Kijken ze DWDD of Spanga? Hoe is de sfeer? Ik weet van een Australische vriend van mij dat hij (en de rest van de wereld volgens hem) dat merkwaardig en exhibitionistisch vindt. ’s Avonds als licht binnen schijnt hebben toevallige voorbijgangers een prachtig inkijkje in het Nederlandse gezinsleven. Ik las ergens dat het vanuit de Calvinisten […]

0 comments

Een houten vloer leggen met één vinger

Om 6.50 gaat de telefoon. Harold van Beboparket. Dat hij er over 5 minuten is. Ondanks het tijdstip spring ik uit mijn bed. De dag dat mijn huis eindelijk op een huis zal gaan lijken is aangebroken: de vloeren komen en ik kan hem leggen met één vinger! Ik wijs Harold namelijk precies aan waar hij moet komen te liggen en hij zorgt dat aan het eind van de dag mijn hele huis voorzien is van een mooie nieuwe vloer 😉 Harold kijkt eens rond in de woning. Er zijn hier en daar nog wat een paar ongelijke stukken in […]

0 comments

Uitgelichte afbeelding: Shutterstock