Een middagje krijspaleis voor moeders

Krijspaleis

Je hebt van die dagen dat uren slijten in een speelkrijspaleis aanlokkelijker klinkt dan thuis blijven met de kinderen. Dagen waarin het veel regent, dagen waarin de gevoelstemperatuur -10 is en dagen dat je te moe bent om zelfs maar een gezelschapsspelletje te spelen. Iets dat trouwens vaak ook niet zo gezellig is. Op die dagen slaan de kinderen elkaar ook graag de hersenen in zolang ze thuis zijn, dus het huis ontvluchten klinkt als de beste optie.

Rust in het krijspaleis

Hoe gek het ook klinkt in een krijspaleis (je zou het vanwege de naam niet denken) heerst vaak een soort rust. De rust van blije kinderen en daardoor relaxte ouders. De rust van je laptop meenemen en daar meer werk kunnen verzetten dan thuis. De rust van zelf geen tosti’s maken en opstaan om drinken voor je kinderen in te schenken.

Klinkt eigenlijk best relax he? Nu moet ik wel eerlijk zeggen dat mijn kinderen als we ergens anders zijn altijd vrij makkelijk zijn. Zeker als het uitjes zijn die ze leuk vinden: kinderboerderij, Efteling, krijspaleis, rondje fietsen met de hond. Het hoeft allemaal niet zo ingewikkeld, maar als zij denken dat zij de keuze hebben gemaakt zijn ze heel goed gehumeurd op de plek van bestemming. Goed voor hen, nog beter voor mij.

Andere ouders in het krijspaleis

Het is natuurlijk logisch dat bij krijspaleizen ook andere ouders zijn. Als ik niks te doen heb (werk af, Facebook al 30 keer bekeken en m’n kinderen zijn buiten zicht) ga ik vaak maar andere ouders zitten observeren. Meestal is dat heel saai, 80% zit te scrollen op z’n telefoon en de andere 20% is bezig met de kinderen. 10% daarvan is bezig met spelen met kinderen, 5% is bezig met kinderen eten en drinken geven en die andere 5% probeert hun kinderen op een of andere manier in bedwang te houden.

Eerlijk, die laatste 5% zijn mijn favoriet. Niet dat ik het zo goed doe, helemaal niet zelfs, maar zien hoe andere ouders het doen is gewoon leuk. Meestal gaat er best normaal aan toe; kind luistert niet, ouder wordt boos, kind gooit kont tegen de krib, ouder wordt nog bozer. Dan zijn er een paar keuzes die de ouder dan kan maken: de ouder stuurt het kind weg om te gaan spelen, de ouder zet het kind op een stoel weg gevolgd door een hele hoop bedreigingen of de ouder pakt het kind in de nekvel en vertrekt. De eerste is mijn favoriet, gewoon omdat ik vaak denk: ach, laat het kind lekker spelen en maak jezelf niet zo druk. Pak een boekje en ontspan!

Niet dezelfde opvoeding

Zo’n krijspaleis is eigenlijk de afspiegeling van de maatschappij qua opvoeding. Je ziet veel verschillende mensen, in verschillende vormen met verschillende opvoedmethodes. Waar ik vaak zoiets heb van: “let it goooooooo”, hebben andere ouders dat bijvoorbeeld helemaal niet. Dat is ook logisch, iedereen voedt anders op en overal ligt de grens anders. Waar andere ouders een half uur de tijd nemen om hun kind iets uit te leggen, gaat mijn geduld niet verder dan 10 minuten.

Dat anders zijn maakt ook niet uit, als je er zelf maar achterstaat. Ik begrijp dus ook dat sommige ouders kiezen voor hun kind boos op een stoel te zetten of in hun nekvel pakken om weg te gaan. Toch krijg ik altijd een soort van medelijden met de kinderen. Natuurlijk is het een momentopname en hebben deze kinderen het waarschijnlijk prima thuis, toch  bekruipt me dat gevoel vaak. Sowieso snap ik niet dat ouders in het openbaar zo flippen, het is voor het kind niet leuk maar ik zou me als ouder ook echt schamen.

Ik probeer dus vaak ook gewoon rustig te blijven en praat (meestal) op zachte toon tegen ze. Wanneer een ouder dan ook helemaal losgaat tegen een kind en iedereen zijn hoofd omdraait moet ik mijn lach wel eens inhouden. Het is natuurlijk hartstikke sneu voor beide partijen maar het lijkt soms wel een voorstelling, vooral als alle hoofden tegelijk omdraaien en de blikken van andere ouders elkaar kruisen.

Absoluut niet perfect

Natuurlijk ben ik ook absoluut niet perfect en pak ik het vaak ook niet goed aan. Vaak als ik een ouder daarna nog spreek probeer ik diegene ook een beetje op te beuren: “Ach, dat hebben we allemaal weleens.” Ouders zoeken dan nog wel eens een excuus voor het gedrag van hun kind, zoals dat hij moe was, overprikkelt enzovoorts maar dat is wat mij betreft om het even. Kinderen kunnen soms gewoon irritante op je zenuwen werkende wezens zijn die geheel niet voor reden vatbaar zijn. Maar eigenlijk ging ik juist daarom naar een krijspaleis, kunnen ze lekker hun energie kwijt in het rennen in plaats van dat ze die energie steken in onmogelijk irritant doen.

En ik? Ik ontspan en geef af en toe mijn kinderen een dikke knuffel. Wat zijn ze hier toch heerlijk voor reden vatbaar.

Nog meer leuks lezen?

Geloof jij reviews van bloggers?

De pepernoten liggen weer in de winkels en bloggend Nederland denkt “Hey! we kunnen weer gaan reviewen”. Overal zie ik artikelen voorbij komen met “Het leukste speelgoed van 2019”. Vorige week is de verkiezing Speelgoed Van Het Jaar weer van start gegaan waarvoor waarschijnlijk een buslading bloggers voor was uitgenodigd dus ook over dat speelgoed wordt nu driftig geschreven. Al die reviews, het ene spel is nog leuker dan het andere spel. Ik vraag me dan toch echt af, is het nou allemaal ook echt zo leuk? Ook op Moeders.nu zie ik héél veel reviews voorbij komen. Toen ik Moeders.nu […]

0 comments

Fuck, heb ik al die jaren voor niets betaald?

Strafbaar lijkt het niet te zijn: schoolfoto’s zomaar meegeven aan een kind. En vervolgens de rekening presenteren aan de ouders. Maar de foto’s betalen: dát hoeft ook niet.  Een fotograaf spande in 2016 een rechtszaak aan. De ouders van een ongetwijfeld prachtige dochter weigerden de schoolfoto’s te betalen. Ik stel me voor dat ze op mij lijken. Rijtjeshuis. Rommelige auto. Zaterdag langs de lijn. Zondag uitslapen. Doordeweeks vroeg op. Regelmatig laat naar bed. En natuurlijk nóóit meer gedacht aan die schoolfoto’s, die binnen twee weken retour hadden gemoeten, als je ze niet wilt hebben. Zo belandden de aanmaningen in de […]

0 comments

Sorry, wij zitten op tennisles

Ik heb geen indrukwekkende staat van dienst. Het aantal jaren dat ik ooit samenwoonde, staat op anderhalf. Hier hoort een korte toelichting bij. Mijn leven duurt inmiddels 50 jaar. Ik heb drie kinderen tussen 18 en 11 jaar oud. ‘Anderhalf jaar’ is de totaaltijd in mijn bestaan, dat ik ooit een huis deelde met een partner slash echtgenoot. Daar is natuurlijk een reden voor. Voor die minimale score. Van alle dingen die je kunt onderhouden, vind ik een relatie verreweg de moeilijkste. Op planten na, bedenk ik nu. Die redden het ook nooit langer dan een jaar. Is dit bindings- […]

0 comments

Uitgelichte afbeelding: Shutterstock