Sorry, sorry, sorry…

Sorry

Ik ben me al een tijdje aan het verdiepen in de zin en de onzin van het woord ‘sorry’.  Mijns inziens het meest gebruikte woord aller tijden.

Sorry is zo’n woord waar je eens even bij stil moet staan, je kunt het uitspreken op vele manieren.  Spreek het eens langzaam uit. Komt het je bekend voor? Is dit niet de manier waarop je perfecte buurvrouw haar sorry tegen haar al net zo perfecte kinderen uitspreekt?

Je kunt sorry ook heel snauwerig uitspreken. Kijk, dat is de vrouw die vanmorgen  in de supermarkt met haar karretje tegen jouw schenen reed en je ook nog even vals aankeek terwijl ze je een sorry toesnauwde.

Zo heb je ook een zweverige manier om sorry te zeggen. Je kent ze vast wel, de antroposofische, geitenmelk drinkende moeder die haar sorry naar je uitzingt wanneer ze haar kind op woensdagmiddag aan jou meegeeft en zich verontschuldigt omdat haar kind echt geen ‘vieze E-nummer knakworstjes’ mag eten.

Of die met-sorry-strooiende-moeder, zij verontschuldigt zich al bij voorbaat voor de ongein die haar kind nog uit zal gaan halen.

Leg je oor eens te luister op het schoolplein, je hoort er de sorry’s zoemen: langzaam, snauwerig, zweverig of kwistig strooiend. Sorry wordt gehoord in alle toonaarden..

Binnen mijn vier-koppige-zonen-tellende-gezin gaat er regelmatig het een en ander mis. Regelmatig, nou ja, zeg maar gerust dagelijks of meerdere keren op een dag. Het is van groot belang om uit te vechten wie het snelst, het slimst of het stoerst is. Gestoeid wordt er ook. Woest, hard en met wilde kreten. Vier testosteron-bommetjes, vier honden die hun plaats in de roedel bevechten. Minstens zes keer bijt ik op mijn tong om niet te roepen: “Pas op dit gaat te hard”, of  “stop ermee straks heeft er iemand echt pijn.” Vijf minuten later is het gestoei ontaard in een oorlog en grijp ik alsnog in.

Sorry hoor, ik kan niet alles over mijn kant laten gaan.  En wanneer de strijden weer gestreden zijn, komt het bewust en verantwoord opvoeden om de hoek kijken. Na dertien jaar moederschap heb ik één ding geleerd: ga met jongens geen diep en ellenlang gesprek aan. Men dient het reflecteren op het gevecht kort en krachtig te houden. Drie keer ademhalen, elkaar in de ogen kijken,  de hand schudden en sorry zeggen.

Ik weet niet hoe dat bij jullie is maar in ons gezin hebben we verschillende types ‘sorry-zeggers’:

Zo hebben we de ‘snelle-sorry-zegger’. Nog voor ik uit de doeken heb kunnen doen waarom ik vind dat er een excuses moet komen, roept deze zoon al ‘sorry mam.’ Waarna ik hem nog eens streng toespreek: ‘Heb je nu daadwerkelijk gehoord wat ik zei?’ en hij me nogmaals met een glimlach toezingt: ‘sorry mam.’

In ons huis loopt ook een ‘met-de-tanden-op-elkaar-sorry-zegger’ rond. Eentje die zich echt wel bewust is van zijn begane misdaad maar het o zo lastig vindt om dat ene woord echt luid en duidelijk uit te spreken. Het is dat ik hem al wat langer ken dan vandaag, anders had ik zomaar kunnen denken dat hij me ‘knorrie’ noemt of ‘slorrie’.

En dan hebben we de ‘niet-sorry-zegger’, hij bijt nog liever het puntje van zijn tong af dan dat hij dat ene woord zou uitspreken. Ik moet zijn spijt in zijn daden zien: een plotseling opgeruimde slaapkamer of een reep chocolade.

Daartegenover staat onze ‘sorry-schreeuwer’, nog vol adrenaline van het gebeurde, woest en verdrietig tegelijkertijd, schreeuwt hij zijn excuses de kamer door. Ik weet dat onder die woestheid een gevoelige kinderziel huist. Gelukkig maar.

Naast mijn vier jongens staat gelukkig nog een man. Mijn echtgenoot die mij met raad en daad terzijde staat. Samen krijgen wij dit vierkoppige jongensgezin wel groot. Met vallen en opstaan, stoeien en sorry zeggen. Ooit zal ik het mannenbrein begrijpen, ooit…

De man des huizes heeft in de loop der jaren geleerd om alvorens iets te zeggen eerst goed na te denken. Sorry zeggen gaat hem redelijk goed af. Misschien heeft hij af en toe iets weg van onze ‘snelle-sorry-zegger’. Maar dat vergeef ik hem.

En ik? Ik weet niet welk type ‘sorry-zegger’ ik ben. Sorry, mijn welgemeende excuses daarvoor.

Nog meer leuks lezen?

voeding tijdens zwangerschap

Zwangerschap, voeding en trek in alles

Tijdens je zwangerschap moet je extra goed op je voeding letten. Sommige etenswaren zijn niet verstandig om tijdens de zwangerschap te nuttigen, andere worden juist aangeraden. Maar hoe zit het met de lekkere trek? Vooral als het om eten gaat wat je nu wordt afgeraden? Hoe ga jij daarmee om? Trek tijdens de zwangerschap In het begin van mijn 3 zwangerschappen heb ik er weinig moeite mee, eten laten staan. Maar ik geef toe dat ik er nu 35 weken achter de rug heb er redelijk klaar mee ben. Ik lust carpaccio, filet americain, ossenworst, sashimi (koude rijst lust ik […]

0 comments
tweelingmoeder

Opmerkingen die je als tweelingmoeder dagelijks krijgt

Als moeder van een tweeling heb je nogal wat bekijks. Overal waar je jouw kinderwagen naar binnen rijdt, draaien de hoofden om. Als je geluk hebt hoor je alleen wat geroezemoes, maar meestal kunnen vreemden het niet laten om een – vast en zeker aardig bedoelde – opmerking te maken. Ik deel de meest voorkomende: “Een tweeling! Dan heb je het wel druk zeker?” Met stip op nummer 1. Ja, ik heb het druk. Maar hebben niet alle moeders het druk, ongeacht of je nu één of meerdere kinderen hebt? Toen ik alleen nog maar mijn dochter had, vroeg ik […]

0 comments
Peuterpuberteit

Héérlijk die peuterpuberteit…

Toen mijn zoon 2 jaar was vond hij het woordje “nee” heel leuk en eigenlijk was dat ook gelijk het enige dat hij had van een peuterpuber. Ook toen hij 3 werd en uiteindelijk werd hij ook nog een keer 4, veranderde er niet veel aan zijn gedrag. Ik vond daarom het peuterpuberteit verhaal altijd nogal overdreven. Toen kreeg ik een dochter… Peuterpuber, nee joh! Mijn zoon is eigenlijk lange tijd het voorbeeld van een heel leuk kind geweest. Hij was niet opstandig, luisterde altijd goed en als er iets gebeurd was wat eigenlijk niet mocht was hij goed voor […]

0 comments

Uitgelichte afbeelding: Shutterstock