Ik ben me al een tijdje aan het verdiepen in de zin en de onzin van het woord ‘sorry’. Mijns inziens het meest gebruikte woord aller tijden.
Sorry is zo’n woord waar je eens even bij stil moet staan, je kunt het uitspreken op vele manieren. Spreek het eens langzaam uit. Komt het je bekend voor? Is dit niet de manier waarop je perfecte buurvrouw haar sorry tegen haar al net zo perfecte kinderen uitspreekt?
Je kunt sorry ook heel snauwerig uitspreken. Kijk, dat is de vrouw die vanmorgen in de supermarkt met haar karretje tegen jouw schenen reed en je ook nog even vals aankeek terwijl ze je een sorry toesnauwde.
Zo heb je ook een zweverige manier om sorry te zeggen. Je kent ze vast wel, de antroposofische, geitenmelk drinkende moeder die haar sorry naar je uitzingt wanneer ze haar kind op woensdagmiddag aan jou meegeeft en zich verontschuldigt omdat haar kind echt geen ‘vieze E-nummer knakworstjes’ mag eten.
[ads/]Of die met-sorry-strooiende-moeder, zij verontschuldigt zich al bij voorbaat voor de ongein die haar kind nog uit zal gaan halen.
Leg je oor eens te luister op het schoolplein, je hoort er de sorry’s zoemen: langzaam, snauwerig, zweverig of kwistig strooiend. Sorry wordt gehoord in alle toonaarden..
Binnen mijn vier-koppige-zonen-tellende-gezin gaat er regelmatig het een en ander mis. Regelmatig, nou ja, zeg maar gerust dagelijks of meerdere keren op een dag. Het is van groot belang om uit te vechten wie het snelst, het slimst of het stoerst is. Gestoeid wordt er ook. Woest, hard en met wilde kreten. Vier testosteron-bommetjes, vier honden die hun plaats in de roedel bevechten. Minstens zes keer bijt ik op mijn tong om niet te roepen: “Pas op dit gaat te hard”, of “stop ermee straks heeft er iemand echt pijn.” Vijf minuten later is het gestoei ontaard in een oorlog en grijp ik alsnog in.
Sorry hoor, ik kan niet alles over mijn kant laten gaan. En wanneer de strijden weer gestreden zijn, komt het bewust en verantwoord opvoeden om de hoek kijken. Na dertien jaar moederschap heb ik één ding geleerd: ga met jongens geen diep en ellenlang gesprek aan. Men dient het reflecteren op het gevecht kort en krachtig te houden. Drie keer ademhalen, elkaar in de ogen kijken, de hand schudden en sorry zeggen.
[ads/]Ik weet niet hoe dat bij jullie is maar in ons gezin hebben we verschillende types ‘sorry-zeggers’:
Zo hebben we de ‘snelle-sorry-zegger’. Nog voor ik uit de doeken heb kunnen doen waarom ik vind dat er een excuses moet komen, roept deze zoon al ‘sorry mam.’ Waarna ik hem nog eens streng toespreek: ‘Heb je nu daadwerkelijk gehoord wat ik zei?’ en hij me nogmaals met een glimlach toezingt: ‘sorry mam.’
In ons huis loopt ook een ‘met-de-tanden-op-elkaar-sorry-zegger’ rond. Eentje die zich echt wel bewust is van zijn begane misdaad maar het o zo lastig vindt om dat ene woord echt luid en duidelijk uit te spreken. Het is dat ik hem al wat langer ken dan vandaag, anders had ik zomaar kunnen denken dat hij me ‘knorrie’ noemt of ‘slorrie’.
En dan hebben we de ‘niet-sorry-zegger’, hij bijt nog liever het puntje van zijn tong af dan dat hij dat ene woord zou uitspreken. Ik moet zijn spijt in zijn daden zien: een plotseling opgeruimde slaapkamer of een reep chocolade.
Daartegenover staat onze ‘sorry-schreeuwer’, nog vol adrenaline van het gebeurde, woest en verdrietig tegelijkertijd, schreeuwt hij zijn excuses de kamer door. Ik weet dat onder die woestheid een gevoelige kinderziel huist. Gelukkig maar.
Naast mijn vier jongens staat gelukkig nog een man. Mijn echtgenoot die mij met raad en daad terzijde staat. Samen krijgen wij dit vierkoppige jongensgezin wel groot. Met vallen en opstaan, stoeien en sorry zeggen. Ooit zal ik het mannenbrein begrijpen, ooit…
De man des huizes heeft in de loop der jaren geleerd om alvorens iets te zeggen eerst goed na te denken. Sorry zeggen gaat hem redelijk goed af. Misschien heeft hij af en toe iets weg van onze ‘snelle-sorry-zegger’. Maar dat vergeef ik hem.
En ik? Ik weet niet welk type ‘sorry-zegger’ ik ben. Sorry, mijn welgemeende excuses daarvoor.
Nog meer leuks lezen?
Laten we meteen eerlijk zijn: we hebben allemaal onze sterke en minder sterke kanten. En dat ontdekken we allemaal vooral op school: in het ene vak blink je uit, het andere krijg je maar niet onder de knie. Dat heeft vaak ook met aanleg te maken. Maar met de juiste begeleiding is er veel mogelijk. Als jij je van jouw kant extra wil inzetten, kan iemand met veel kennis van dat vak jou heel veel extra bijbrengen. Daardoor ga je wel die voldoendes halen of zelfs je examen goed doorstaan. Als dat geen pure winst is? Waarom bijles Natuurkunde jou […] Je baby in de gaten houden, waar je ook bent? Een babyfoon met camera en app maakt het makkelijk. Maar met zoveel keuzes, hoe weet je welke echt goed is? Let op deze punten en voorkom een miskoop. Scherp beeld, ook in het donker Een korrelig beeld waarop je nauwelijks ziet of je baby slaapt of met z’n knuffel speelt? Nee, bedankt. Kies voor een babyfoon met HD- of zelfs Full HD-camera. Zo heb je altijd haarscherp beeld, ook ‘s nachts. Sommige modellen, zoals die van Nanit, gebruiken slimme nachtzichttechnologie, zodat je baby zelfs in het donker goed zichtbaar blijft. […] Tijdens de zwangerschap gebeurt er ongelooflijk veel in het lichaam, niet alleen bij de moeder maar ook bij de baby. Onderzoek toont aan dat omega-3 vetzuren, en specifiek DHA, een belangrijke rol spelen in de hersenontwikkeling van baby's. Maar hoe zorg je ervoor dat je voldoende binnenkrijgt, en waarom is dat juist nu zo belangrijk? De rol van omega-3 in de hersenontwikkeling Omega-3 vetzuren, en specifiek DHA, zijn van groot belang voor de hersenontwikkeling van baby's. DHA vormt ongeveer 20% van de lipiden in het brein en ondersteunt de groei en functie van hersencellen. Tijdens de laatste weken van de […]
Bijles natuurkunde – begrijp en beheers de stof met persoonlijke begeleiding
Babyfoon met camera en app kopen? Hier moet je op letten!
Onderzoek: Omega-3 tijdens zwangerschap ondersteunt hersenontwikkeling bij baby’s
Uitgelichte afbeelding: Shutterstock
