Sorry, sorry, sorry…

Sorry

Ik ben me al een tijdje aan het verdiepen in de zin en de onzin van het woord ‘sorry’.  Mijns inziens het meest gebruikte woord aller tijden.

Sorry is zo’n woord waar je eens even bij stil moet staan, je kunt het uitspreken op vele manieren.  Spreek het eens langzaam uit. Komt het je bekend voor? Is dit niet de manier waarop je perfecte buurvrouw haar sorry tegen haar al net zo perfecte kinderen uitspreekt?

Je kunt sorry ook heel snauwerig uitspreken. Kijk, dat is de vrouw die vanmorgen  in de supermarkt met haar karretje tegen jouw schenen reed en je ook nog even vals aankeek terwijl ze je een sorry toesnauwde.

Zo heb je ook een zweverige manier om sorry te zeggen. Je kent ze vast wel, de antroposofische, geitenmelk drinkende moeder die haar sorry naar je uitzingt wanneer ze haar kind op woensdagmiddag aan jou meegeeft en zich verontschuldigt omdat haar kind echt geen ‘vieze E-nummer knakworstjes’ mag eten.

Of die met-sorry-strooiende-moeder, zij verontschuldigt zich al bij voorbaat voor de ongein die haar kind nog uit zal gaan halen.

Leg je oor eens te luister op het schoolplein, je hoort er de sorry’s zoemen: langzaam, snauwerig, zweverig of kwistig strooiend. Sorry wordt gehoord in alle toonaarden..

Binnen mijn vier-koppige-zonen-tellende-gezin gaat er regelmatig het een en ander mis. Regelmatig, nou ja, zeg maar gerust dagelijks of meerdere keren op een dag. Het is van groot belang om uit te vechten wie het snelst, het slimst of het stoerst is. Gestoeid wordt er ook. Woest, hard en met wilde kreten. Vier testosteron-bommetjes, vier honden die hun plaats in de roedel bevechten. Minstens zes keer bijt ik op mijn tong om niet te roepen: “Pas op dit gaat te hard”, of  “stop ermee straks heeft er iemand echt pijn.” Vijf minuten later is het gestoei ontaard in een oorlog en grijp ik alsnog in.

Sorry hoor, ik kan niet alles over mijn kant laten gaan.  En wanneer de strijden weer gestreden zijn, komt het bewust en verantwoord opvoeden om de hoek kijken. Na dertien jaar moederschap heb ik één ding geleerd: ga met jongens geen diep en ellenlang gesprek aan. Men dient het reflecteren op het gevecht kort en krachtig te houden. Drie keer ademhalen, elkaar in de ogen kijken,  de hand schudden en sorry zeggen.

Ik weet niet hoe dat bij jullie is maar in ons gezin hebben we verschillende types ‘sorry-zeggers’:

Zo hebben we de ‘snelle-sorry-zegger’. Nog voor ik uit de doeken heb kunnen doen waarom ik vind dat er een excuses moet komen, roept deze zoon al ‘sorry mam.’ Waarna ik hem nog eens streng toespreek: ‘Heb je nu daadwerkelijk gehoord wat ik zei?’ en hij me nogmaals met een glimlach toezingt: ‘sorry mam.’

In ons huis loopt ook een ‘met-de-tanden-op-elkaar-sorry-zegger’ rond. Eentje die zich echt wel bewust is van zijn begane misdaad maar het o zo lastig vindt om dat ene woord echt luid en duidelijk uit te spreken. Het is dat ik hem al wat langer ken dan vandaag, anders had ik zomaar kunnen denken dat hij me ‘knorrie’ noemt of ‘slorrie’.

En dan hebben we de ‘niet-sorry-zegger’, hij bijt nog liever het puntje van zijn tong af dan dat hij dat ene woord zou uitspreken. Ik moet zijn spijt in zijn daden zien: een plotseling opgeruimde slaapkamer of een reep chocolade.

Daartegenover staat onze ‘sorry-schreeuwer’, nog vol adrenaline van het gebeurde, woest en verdrietig tegelijkertijd, schreeuwt hij zijn excuses de kamer door. Ik weet dat onder die woestheid een gevoelige kinderziel huist. Gelukkig maar.

Naast mijn vier jongens staat gelukkig nog een man. Mijn echtgenoot die mij met raad en daad terzijde staat. Samen krijgen wij dit vierkoppige jongensgezin wel groot. Met vallen en opstaan, stoeien en sorry zeggen. Ooit zal ik het mannenbrein begrijpen, ooit…

De man des huizes heeft in de loop der jaren geleerd om alvorens iets te zeggen eerst goed na te denken. Sorry zeggen gaat hem redelijk goed af. Misschien heeft hij af en toe iets weg van onze ‘snelle-sorry-zegger’. Maar dat vergeef ik hem.

En ik? Ik weet niet welk type ‘sorry-zegger’ ik ben. Sorry, mijn welgemeende excuses daarvoor.

Nog meer leuks lezen?

COIMBRA

Centraal Portugal met kinderen

De meeste mensen denken bij Portugal meteen aan de Algarve, waar je prachtige, beschutte baaien vindt omgeven door lichtgekleurde krijtrotsen. Veel gezinnen brengen hun vakantie door in dit heerlijke gebied, genietend van zon, zee en strand. Maar wist je dat je in het midden van Portugal ook heel goed met je gezin terecht kunt? Door: Melissa van Reislegende.nl Kust en cultuur in Center of Portugal Portugal Center beslaat 31% van het Portugese vasteland en ligt, zoals de naam al doet vermoeden, precies in het midden van Portugal. Het gebied bestaat uit 12 regio’s en heeft maar liefst 279 kilometer kustlijn. […]

0 comments
Tony Chocolonely

Mijn Second Love Geile Tony

Razendsnel schuif ik Tony achter mijn laptop. Het is ochtend. Zeven uur pas. En middelste zoon daalt slaperig de trap af. Hij mag onder geen beding zien wat ik doe. Ik – Ik bedoel: WIJ zijn namelijk gestopt met suiker. Suiker is giftig, vertelde dr. Robert bij RTL late Night. En niet een beetje. Van roken krijg je longkanker. Van suiker krijg je andere kankers én diabetes. Zo eenvoudig is dat. En, dat wil ik voorkomen. Terwijl ik een gezond ontbijtje fix voor de kinderen (fruit, spelt, ei, mám-hoezo-moet-ik-tomaatjes-mee-naar-school) fluistert Tony C. zachtjes mijn naam. ‘Hee, pssst, lekker ding, wat sta […]

0 comments
Puy du fou

Ken jij Puy du Fou al?

Het themapark Puy du Fou is tot ver buiten Frankrijk bekend. Sinds 2012 heeft Puy du Fou tal van internationale prijzen gewonnen en het aantal buitenlandse bezoekers groeit jaar na jaar. In 2017 kwam 15% van de bezoekers van Puy du Fou uit het buitenland en met name uit Nederland. En weet je? Volgende week reis ik af naar Vendée in Frankrijk om het park Puy du Fou te bezoeken. Ik hoor allemaal ontzettend leuke verhalen over dat park. Een paar maanden geleden had ik er nog nooit van gehoord, maar de laatste tijd lees ik er steeds meer over. Het blijkt […]

0 comments

Uitgelichte afbeelding: Shutterstock