Opmerkingen die je als tweelingmoeder dagelijks krijgt

tweelingmoeder

Als moeder van een tweeling heb je nogal wat bekijks. Overal waar je jouw kinderwagen naar binnen rijdt, draaien de hoofden om. Als je geluk hebt hoor je alleen wat geroezemoes, maar meestal kunnen vreemden het niet laten om een – vast en zeker aardig bedoelde – opmerking te maken. Ik deel de meest voorkomende:

“Een tweeling! Dan heb je het wel druk zeker?”

Met stip op nummer 1. Ja, ik heb het druk. Maar hebben niet alle moeders het druk, ongeacht of je nu één of meerdere kinderen hebt? Toen ik alleen nog maar mijn dochter had, vroeg ik me rond half 11 in de ochtend af wanneer ik kon douchen. Of wanneer ik onderhand kon gaan eten. Nu ben ik rond 7 uur ’s ochtends meestal al ‘up and running’. Dus dat gaat best goed. Behalve het ‘running’ gedeelte dan. Even zitten en lekker op mijn gemakje knuffelen met een klein baby’tje zit er helaas niet meer in.

Tijd vinden om te eten is ook een lastige opgave. Hoewel het vaak al klaar staat, blijkt het nog niet zo makkelijk om het ook  echt op te peuzelen. Ik wil in rust kunnen eten, dus moet eerst nog even naar een huilend kindje in bed. Waarom huilen baby’s eigenlijk altijd net wanneer je wilt eten?

Oh wacht, snel een sprintje trekken want er eet iemand uit de plantenbak. Of hij slaat met een pannetje uit mijn dochters keukentje op het hoofd van zijn broertje.

Shit, ik heb net bij het opruimen dat ene stukje papier/klei/whatever over het hoofd gezien en dat gaat nu een klein babymondje in. De lijst van onderbrekingen is eindeloos.

Tuurlijk zet ik ze ook vaak in de box op het moment dat ik even tijd voor een maaltijd wil nemen, maar daar gaat het gewoon door: haren trekken, over elkaar heen klimmen, speeltjes afpakken, knijpen. Of elkaar vastpakken en samen omvallen, ook leuk.

Het hoort er allemaal bij, zullen we maar zeggen. Maar liever niet wanneer ik net wil gaan eten. Ik heb de calorieën en energie tenslotte hard nodig met mijn drukke leven als tweelingmoeder.

“Je bent zeker wel geschrokken toen je hoorde dat je een tweeling kreeg?”

Een goeie tweede, want oh, wat heb ik deze vraag al vaak gesteld gekregen. Is dit trouwens een retorische vraag? Moet ik nog antwoord geven? Blijkbaar weet iedereen mijn reactie namelijk al. Tuurlijk zie je het niet aankomen en heb je wat tijd nodig om te wennen aan het idee, maar al snel is het de gewoonste zaak van de wereld en denk je niet meer na over die eerste reactie.

“Dat is vast heel zwaar?”

Vaak nog gevolgd door een uiting van respect of een “ik doe het je niet na.”

Soms moet ik mezelf inderdaad uit bed slepen. Maar dat soort dagen zijn eerder uitzondering dan regel. Het is zwaar, maar ook super gezellig. Als ik ’s ochtends het licht aan doe, lachen twee vrolijke mannetjes me tegemoet. Terwijl ik me daarna verder klaarmaak, gaat mijn dochter haar broertjes entertainen. Hoe leuk is het om twee jongens samen alles te zien ontdekken. Twee kleintjes die op je schoot klimmen of aan je been gaan hangen wanneer je een fles aan het maken bent. Twee koppies die om het hoekje kijken wanneer je even de gang in bent gelopen. Het is zwaar, maar ook zo’n feest!

“Zijn ze eeneiig of twee-eiig?”

Superlief natuurlijk wanneer mensen interesse tonen, dat vooropgesteld. Maar wordt deze vraag eigenlijk niet gewoon gesteld om maar gewoon een gesprek aan te knopen? Zou het mensen echt boeien of mijn jongens uit hetzelfde eitje komen of niet? Ach, wat maakt het ook uit. Ik ga het gesprek graag aan. Is weer eens wat anders dan de prinsessenpraat met mijn dochter en het baby gebrabbel.

Ze zijn overigens twee-eiig.

“Oh, er liggen er twee in!”

Klinkt gek, maar ik hoor deze opmerking vaker dan je zou denken. Mijn kinderwagen is een gevaarte; te groot en te lang. Die sleep ik niet voor één baby mee. Maar soms zien mensen het tweede zitje gewoon echt over het hoofd. Blijkbaar kan dat.

“Mijn buurvrouw/vriendin/nichtje heeft ook een tweeling.”

Oke, leuk… Fijne dag nog he!

Nog meer leuks lezen?

Zelf brood bakken

Zelf brood maken [+ recepten]

Wat is er nu lekkerder dan de geur van vers gebakken brood? Zelf een brood bakken is een leuke bezigheid voor jezelf én je kinderen. Kinderen zien wat er allemaal nodig is om een brood te bakken en zullen hun eigen maaksel veel bewuster en met meer smaak opeten. Zelf doe ik het eigenlijk veel te weinig. Maar de dagen worden korter. De kinderen vaker binnen. Een goede reden om na school aan de slag te gaan! Broden zijn er natuurlijk in alle soorten en maten. We beginnen met een basisrecept voor brood én een recept voor een glutenvrij brood. […]

0 comments
regenboogkindje

Regenboogkindje

Daar is hij dan. Jullie kindje. Nou eigenlijk…. Jullie Regenboogkindje. Het kindje wat je kreeg nadat je een miskraam hebt gehad of een kindje verloren bent tijdens de zwangerschap (of vlak daarna). Eindelijk is hij daar. Waar je zo naar uitkeek. Hij ligt nu in je armen. Het grote genieten is eindelijk daar! Toch? Het hele proces van kinderen krijgen is bij jullie compleet anders verlopen dan je van te voren hoopte. Je weet het moment nog als de dag van gister; het moment waarop jullie samen hardop tegen elkaar zeiden “ook wij hopen een kindje te krijgen”. En daar […]

0 comments

Schoolfoto Colportage, het zou verboden moeten worden

Op zoek naar ‘vergeten broodtrommels’ voor in de vaatwasser, steek ik mijn hand in de kinderrugzak. Er zoemen vliegen om de rugzak heen. Ze willen me waarschuwen. Voor een rottende appel, vermoed ik. Of voor de gymspullen van vorige week. Ik ben dus op mijn hoede. In een kinderrugzak kom je van alles tegen. Zijn oudere zus had er ooit 80 naaktslakken ingedaan. De taxichauffeur die haar thuisbracht uit de kinderopvang, keek me grijnzend aan. Hij wist wat me te wachten stond. Ze had hem trots over haar levende schat verteld. Sindsdien ga ik tactisch te werk. Ik roep van […]

0 comments

Uitgelichte afbeelding: Shutterstock