Opmerkingen die je als tweelingmoeder dagelijks krijgt

tweelingmoeder

Als moeder van een tweeling heb je nogal wat bekijks. Overal waar je jouw kinderwagen naar binnen rijdt, draaien de hoofden om. Als je geluk hebt hoor je alleen wat geroezemoes, maar meestal kunnen vreemden het niet laten om een – vast en zeker aardig bedoelde – opmerking te maken. Ik deel de meest voorkomende:

“Een tweeling! Dan heb je het wel druk zeker?”

Met stip op nummer 1. Ja, ik heb het druk. Maar hebben niet alle moeders het druk, ongeacht of je nu één of meerdere kinderen hebt? Toen ik alleen nog maar mijn dochter had, vroeg ik me rond half 11 in de ochtend af wanneer ik kon douchen. Of wanneer ik onderhand kon gaan eten. Nu ben ik rond 7 uur ’s ochtends meestal al ‘up and running’. Dus dat gaat best goed. Behalve het ‘running’ gedeelte dan. Even zitten en lekker op mijn gemakje knuffelen met een klein baby’tje zit er helaas niet meer in.

Tijd vinden om te eten is ook een lastige opgave. Hoewel het vaak al klaar staat, blijkt het nog niet zo makkelijk om het ook  echt op te peuzelen. Ik wil in rust kunnen eten, dus moet eerst nog even naar een huilend kindje in bed. Waarom huilen baby’s eigenlijk altijd net wanneer je wilt eten?

Oh wacht, snel een sprintje trekken want er eet iemand uit de plantenbak. Of hij slaat met een pannetje uit mijn dochters keukentje op het hoofd van zijn broertje.

Shit, ik heb net bij het opruimen dat ene stukje papier/klei/whatever over het hoofd gezien en dat gaat nu een klein babymondje in. De lijst van onderbrekingen is eindeloos.

Tuurlijk zet ik ze ook vaak in de box op het moment dat ik even tijd voor een maaltijd wil nemen, maar daar gaat het gewoon door: haren trekken, over elkaar heen klimmen, speeltjes afpakken, knijpen. Of elkaar vastpakken en samen omvallen, ook leuk.

Het hoort er allemaal bij, zullen we maar zeggen. Maar liever niet wanneer ik net wil gaan eten. Ik heb de calorieën en energie tenslotte hard nodig met mijn drukke leven als tweelingmoeder.

“Je bent zeker wel geschrokken toen je hoorde dat je een tweeling kreeg?”

Een goeie tweede, want oh, wat heb ik deze vraag al vaak gesteld gekregen. Is dit trouwens een retorische vraag? Moet ik nog antwoord geven? Blijkbaar weet iedereen mijn reactie namelijk al. Tuurlijk zie je het niet aankomen en heb je wat tijd nodig om te wennen aan het idee, maar al snel is het de gewoonste zaak van de wereld en denk je niet meer na over die eerste reactie.

“Dat is vast heel zwaar?”

Vaak nog gevolgd door een uiting van respect of een “ik doe het je niet na.”

Soms moet ik mezelf inderdaad uit bed slepen. Maar dat soort dagen zijn eerder uitzondering dan regel. Het is zwaar, maar ook super gezellig. Als ik ’s ochtends het licht aan doe, lachen twee vrolijke mannetjes me tegemoet. Terwijl ik me daarna verder klaarmaak, gaat mijn dochter haar broertjes entertainen. Hoe leuk is het om twee jongens samen alles te zien ontdekken. Twee kleintjes die op je schoot klimmen of aan je been gaan hangen wanneer je een fles aan het maken bent. Twee koppies die om het hoekje kijken wanneer je even de gang in bent gelopen. Het is zwaar, maar ook zo’n feest!

“Zijn ze eeneiig of twee-eiig?”

Superlief natuurlijk wanneer mensen interesse tonen, dat vooropgesteld. Maar wordt deze vraag eigenlijk niet gewoon gesteld om maar gewoon een gesprek aan te knopen? Zou het mensen echt boeien of mijn jongens uit hetzelfde eitje komen of niet? Ach, wat maakt het ook uit. Ik ga het gesprek graag aan. Is weer eens wat anders dan de prinsessenpraat met mijn dochter en het baby gebrabbel.

Ze zijn overigens twee-eiig.

“Oh, er liggen er twee in!”

Klinkt gek, maar ik hoor deze opmerking vaker dan je zou denken. Mijn kinderwagen is een gevaarte; te groot en te lang. Die sleep ik niet voor één baby mee. Maar soms zien mensen het tweede zitje gewoon echt over het hoofd. Blijkbaar kan dat.

“Mijn buurvrouw/vriendin/nichtje heeft ook een tweeling.”

Oke, leuk… Fijne dag nog he!

Nog meer leuks lezen?

Bijzondere mijlpaal voor Fisher-Price

Fisher-Price, het internationaal toonaangevende speelgoedmerk voor baby’s en kleuters, is negentig geworden. Een mijlpaal voor het baanbrekende Amerikaanse bedrijf dat in juni 1930 werd opgericht. Fisher-Price maakte al miljoenen kinderen gelukkig en schreef in zijn rijke geschiedenis heel wat innovaties op zijn naam. Het merk nam als eerste de term ‘Preschool Toys’ (1934) in de mond, maakte als eerste gelicentieerd speelgoed en was een van de eerste bedrijven die kleuters spelenderwijs laat coderen via de bekroonde Code-A-Pillar (2016). Fisher-Price heeft een lange staat van dienst als het om maatschappelijke verantwoordelijkheid en hulp aan de samenleving gaat. Tijdens de Tweede Wereldoorlog, […]

0 comments

Kunst aan de muur

‘Er moet echt nog wat op die ene lege muur in de woonkamer,’ hoor ik mezelf zeggen. En dan bedoel ik iets anders dan het zoveelste kiekje van de meiden. Ik wil het huis wat meer ‘volwassen’ gaan inrichten. Maar wat hang je dan op? En hoe zorg je ervoor dat het niet een bij elkaar geraapt zooitje wordt? En misschien nog wel het belangrijkste: wat doe je als je er op uitgekeken bent? Een doek voor op de muur De afgelopen periode hebben we hier in huis redelijk wat wanddecoratie opgehangen. Ik heb een ontzettend gave foto op steigerhout […]

0 comments

Wanneer geef je je kind een smartphone?

Vroeg of laat krijg je als ouder de vraag van je kind: ‘Mag ik een smartphone?’. En voor de meeste ouders komt deze vraag altijd te vroeg. Het is goed om er als ouder al op tijd over na te denken wat jouw eigen ideeën zijn over het gebruik van een telefoon en wat je wel en niet zou willen voor je kind. Sommige kinderen vragen al om een smartphone als ze zes jaar zijn en er zijn ook ‘laatbloeiers’ die er pas op hun twaalfde mee komen. Maar wat is eigenlijk normaal? En hoe kun je hier als ouder […]

0 comments

Uitgelichte afbeelding: Shutterstock

Blokfluitles

Mama, mag ik een blokfluit?

Mijn zoon wil graag blokfluit leren spelen en dat is mijn eigen schuld. Ik ondersteun sinds een half jaar een muziekdocent met zijn social media ...