Wat een pubermoeder denkt…

pubermoeder

Of ik gek in m’n hoofd geworden ben en of ik soms meeding naar een eerste plaats op de ranglijst ‘strengste moeders aller tijden’? Je staat tegenover me je schreeuwt al je woede over me uit.

Als ik mijn ogen dicht doe zie ik je voor me: een lief, schattig en aanhankelijk driejarig jongetje dat vol verwondering zijn blauwe oogjes naar me opslaat en zegt: “Mama, jij bent de liefste.”

Ik zie kleine snorhaartjes op je bovenlip en mijn oog valt op het puistje precies op het puntje van je neus.

Wat kon je heerlijk kletsen terwijl je speelde en wat hield je ervan als we lekker op de fiets naar oma gingen.

Of ik wel weet dat echt niemand van je klas zulke strenge ouders heeft. En of ik wel weet dat echt iedereen zijn mobiel mee naar boven mag nemen. Holbewoners zijn we, middeleeuwse, achtergebleven ouders.

Weet je nog dat je altijd zo genoot wanneer we samen een eitje bakten, jij mocht het eitje tikken, ik viste de schilletjes uit de pan.

Of ik een goede reden kan noemen waarom je om tien uur ’s avonds niet meer over straat mag zwalken me je vrienden, een goede reden. Ik hoor hoe je stem af en toe overslaat, je krijgt de baard in de keel.

Wat was je welkom in ons leven, jij ons eerste kind, onze oudste zoon. Met jouw komst werd mijn moeder-zijn geboren.

Of ik niet door heb dat ik de meest zeurende moeder van de hele planeet ben. En of het niet heel vermoeiend is om altijd maar iets te zeuren te hebben vraag je je af.

“Ik blijf voor altijd bij jou wonen mama, ook als ik heel groot geworden ben”, zei je terwijl je je nog dichter tegen me aan drukte.

Dertien ben je nu, onze eerste puberzoon. Je bent geen kind meer maar ook nog geen man. Je bungelt ergens tussen wal en schip.

Achtendertig ben ik en voor het eerst een pubermoeder.

Kan iemand mij vertellen waarom er juist in deze fase geen consultatiebureau bestaat? Ik zou er meteen naartoe rennen en al mijn vragen droppen bij de alleswetende verpleegkundige. Tenslotte wist zij dertien jaar geleden ook precies wat mijn pasgeboren baby nodig had. Ik vertrouwde volledig op haar kundigheid en ik deed precies wat zij me voorschreef: hij mag nu diksap en begin maar voorzichtig met brood. Het lijkt me heerlijk, ik drop al mijn vragen bij haar, zij geeft mij duidelijke richtlijnen ‘hoe om te gaan met een puber’, ze geeft me antwoord op al mijn vragen en ik ga vol vertrouwen huiswaarts.

Je trainster belt, je bent gevallen tijdens de training en het ziet er niet goed uit. Als ik bij je kom, lig je op de grond, je houdt je groot maar ik zie dat je ontzettend veel pijn hebt. De ambulance komt je halen, je moet naar het ziekenhuis. “Mam, blijf je bij me”, vraag je.  Natuurlijk blijf ik bij jou. Je bijt op je lip als de ambulancebroeders een infuus aansluiten en je voorzichtig op een brancard tillen. Op de spoedeisende hulp wordt je verder onderzocht, ze moeten je omdraaien om foto’s te kunnen maken. Je schreeuwt het uit van de pijn. Ik mag je hand vasthouden en ik streel je haar. “Mam, echt niet weggaan”, zeg je. Je hebt je heup gebroken en je moet geopereerd worden. Ik zie dat je bang bent, ergens ver weg, glinsteren tranen in je ogen. “Huil maar” zeg ik… Mijn grote, kleine puberzoon.

Nu ben je thuis en het herstel gaat lang duren. Je bent een gekooid dier. Bewegen wil je, sporten en op pad met je vrienden. De rolstoel is je vijand en de fysiotherapeute is misschien wel je allergrootste vijand, zij vertelt je keer op keer dat je niet over grenzen moet gaan want dat belemmert je herstel. Ik zie hoe je worstelt met de situatie die we niet kunnen veranderen. Je leeft op wanneer je vrienden langskomen en je meenemen naar buiten. Heel even sluit je dan vriendschap met je rolstoel. Heel even..

En ik? Ik ben je taxichauffeuse, je serveerster  en je verpleegkundige.

Of ik wel weet dat ik de meest zeurende moeder aller tijden ben. En of ik wel in de gaten heb dat ik hele dagen alleen maar: “pas op” en “niet doen” roep…

Ik weet het, je bent en blijft tenslotte mijn kind. En alsjeblieft pas op, je krabt je puistje open!

Nog meer leuks lezen?

Op safari door Animalia

Als je naar buiten gaat en eens rustig om je heen kijkt is er genoeg te zien. De bomen, planten en dieren zorgen voor een prachtig plaatje. Helaas is het voor ons volwassenen eigenlijk allemaal vrij normaal geworden en zijn wij niet zo snel meer verwonderd. Maar bedenk je eens: hoe ziet de natuur eruit vanuit het oogpunt van kinderen? Voor hen is alles nieuw en indrukwekkend en is er ontzettend veel te zien en te bekijken. Veel kinderen zijn niet weg te slaan bij de beestjes op de kinderboerderij en velen van hen kunnen urenlang in de natuur op […]

0 comments

101 veelgestelde vragen van én voor meiden tussen de 11 en 18 jaar

Komt jouw dochter ook wel eens met vragen bij je waar je zelf niet het antwoord op weet of waarop je het antwoord wel weet, maar waarvan je niet goed weet hoe je het kunt uitleggen aan je puberdochter omdat het soms, nou ja, gewoon een “bijzonder” onderwerp is? Ik weet dat ik regelmatig wel wat hulp kan gebruiken bij dit soort tienerperikelen. Het maandblad GIRLZ kwam op 20 februari met een #GIRLZtalk special in samenwerking met Trimbos-instituut en De Kindertelefoon. Een speciale editie (van 100 pagina’s) met 101 veelgestelde vragen van én voor meiden tussen de 11 en 18 jaar. De […]

0 comments

Sorry voor m’n moeder

Valentijnsdag 2020. Mijn dochter van 10 wordt overladen door knuffels en roze snoepgoed van haar grote liefde die bij haar in de klas zit. Dat had hij in haar luizenzak gedaan en haar vervolgens een appje gestuurd. Trots kwam ze er mee thuis. Er was dus werk aan de winkel. Mijn dochter moest namelijk op de dag zelf haar Valentijncadeau nog kopen en dat moest wel meteen, want stel dat hij zou denken dat zij niks voor hem had terwijl hij wel iets voor haar… het zou een gênante vertoning worden… We haastten ons naar de Hema. Ze kocht een […]

0 comments

Uitgelichte afbeelding: Shutterstock