Wat een pubermoeder denkt…

pubermoeder

Of ik gek in m’n hoofd geworden ben en of ik soms meeding naar een eerste plaats op de ranglijst ‘strengste moeders aller tijden’? Je staat tegenover me je schreeuwt al je woede over me uit.

Als ik mijn ogen dicht doe zie ik je voor me: een lief, schattig en aanhankelijk driejarig jongetje dat vol verwondering zijn blauwe oogjes naar me opslaat en zegt: “Mama, jij bent de liefste.”

Ik zie kleine snorhaartjes op je bovenlip en mijn oog valt op het puistje precies op het puntje van je neus.

Wat kon je heerlijk kletsen terwijl je speelde en wat hield je ervan als we lekker op de fiets naar oma gingen.

Of ik wel weet dat echt niemand van je klas zulke strenge ouders heeft. En of ik wel weet dat echt iedereen zijn mobiel mee naar boven mag nemen. Holbewoners zijn we, middeleeuwse, achtergebleven ouders.

Weet je nog dat je altijd zo genoot wanneer we samen een eitje bakten, jij mocht het eitje tikken, ik viste de schilletjes uit de pan.

Of ik een goede reden kan noemen waarom je om tien uur ’s avonds niet meer over straat mag zwalken me je vrienden, een goede reden. Ik hoor hoe je stem af en toe overslaat, je krijgt de baard in de keel.

Wat was je welkom in ons leven, jij ons eerste kind, onze oudste zoon. Met jouw komst werd mijn moeder-zijn geboren.

Of ik niet door heb dat ik de meest zeurende moeder van de hele planeet ben. En of het niet heel vermoeiend is om altijd maar iets te zeuren te hebben vraag je je af.

“Ik blijf voor altijd bij jou wonen mama, ook als ik heel groot geworden ben”, zei je terwijl je je nog dichter tegen me aan drukte.

Dertien ben je nu, onze eerste puberzoon. Je bent geen kind meer maar ook nog geen man. Je bungelt ergens tussen wal en schip.

Achtendertig ben ik en voor het eerst een pubermoeder.

Kan iemand mij vertellen waarom er juist in deze fase geen consultatiebureau bestaat? Ik zou er meteen naartoe rennen en al mijn vragen droppen bij de alleswetende verpleegkundige. Tenslotte wist zij dertien jaar geleden ook precies wat mijn pasgeboren baby nodig had. Ik vertrouwde volledig op haar kundigheid en ik deed precies wat zij me voorschreef: hij mag nu diksap en begin maar voorzichtig met brood. Het lijkt me heerlijk, ik drop al mijn vragen bij haar, zij geeft mij duidelijke richtlijnen ‘hoe om te gaan met een puber’, ze geeft me antwoord op al mijn vragen en ik ga vol vertrouwen huiswaarts.

Je trainster belt, je bent gevallen tijdens de training en het ziet er niet goed uit. Als ik bij je kom, lig je op de grond, je houdt je groot maar ik zie dat je ontzettend veel pijn hebt. De ambulance komt je halen, je moet naar het ziekenhuis. “Mam, blijf je bij me”, vraag je.  Natuurlijk blijf ik bij jou. Je bijt op je lip als de ambulancebroeders een infuus aansluiten en je voorzichtig op een brancard tillen. Op de spoedeisende hulp wordt je verder onderzocht, ze moeten je omdraaien om foto’s te kunnen maken. Je schreeuwt het uit van de pijn. Ik mag je hand vasthouden en ik streel je haar. “Mam, echt niet weggaan”, zeg je. Je hebt je heup gebroken en je moet geopereerd worden. Ik zie dat je bang bent, ergens ver weg, glinsteren tranen in je ogen. “Huil maar” zeg ik… Mijn grote, kleine puberzoon.

Nu ben je thuis en het herstel gaat lang duren. Je bent een gekooid dier. Bewegen wil je, sporten en op pad met je vrienden. De rolstoel is je vijand en de fysiotherapeute is misschien wel je allergrootste vijand, zij vertelt je keer op keer dat je niet over grenzen moet gaan want dat belemmert je herstel. Ik zie hoe je worstelt met de situatie die we niet kunnen veranderen. Je leeft op wanneer je vrienden langskomen en je meenemen naar buiten. Heel even sluit je dan vriendschap met je rolstoel. Heel even..

En ik? Ik ben je taxichauffeuse, je serveerster  en je verpleegkundige.

Of ik wel weet dat ik de meest zeurende moeder aller tijden ben. En of ik wel in de gaten heb dat ik hele dagen alleen maar: “pas op” en “niet doen” roep…

Ik weet het, je bent en blijft tenslotte mijn kind. En alsjeblieft pas op, je krabt je puistje open!

Nog meer leuks lezen?

kleuter in pak

Als je collega’s peuters waren

Stel je eens voor, je gaat net zoals iedere ochtend naar je werk, maar dan, één ochtend kom je op kantoor en al je collega’s zijn vervangen met een stel peuters. Zo zou je dag er dan uitzien: 07:00 uur Je begint lekker vroeg en je ziet Bob, de office manager ook aan komen lopen. “Goedemorgen Bob!” zeg je.”Hoe gaat het vandaag?”. Bob reageert met het laten van een scheet en valt op de grond van het lachen. Want scheetjes zijn hilarius. Jullie lopen vervolgens samen naar binnen. Bob zegt dat hij de twee trappen naar boven niet op kan […]

Kinderen leren vloeken is helemaal niet zo slecht [wetenschappelijk bewezen]

Het voelt lekker, het lucht op en zeg nou eens eerlijk, soms kun je er gewoon echt niks aan doen. Vloeken. Af en toe floept het er gewoon uit, zo’n kreet die uit je tenen lijkt te komen. Vanochtend nog, half slapend sta ik in de keuken op mijn sokken koffie te maken. Ik zet één stap achteruit en ja hoor, een legoblokje. Voor ik er erg in heb roep ik “Wat een kutzooi hier ook altijd”. Er zaten drie kinderen achter me aan de keukentafel die het hele tafereel hadden aanschouwd. Ik wist direct wat de consequentie van mijn […]

Mama versus papa

Wat een moeder zegt versus wat een vader hoort

Mama zegt: “Bedtijd kinderen!” Papa hoort: We moeten allemaal nog even gaan stoeien. Net zolang er iemand moet overgeven of in zijn broek plast, net wat het eerste komt. Mama zegt: “Ik ben doodop, ik ga naar bed!” Papa denkt: Yay, seksen! Mama zegt: Ik voel met zo’n slechte moeder vandaag. Papa denkt: Ze heeft iemand nodig die alle opvoedfouten die ze vandaag gemaakt heeft voor haar opsomt en bij ieder punt advies geeft hoe het beter te doen zodat ze zichzelf morgen niet zo slecht voelt. Mama zegt: Mijn zus is bevallen. Het kindje heet Sandra Kim. Ze weegt […]

Uitgelichte afbeelding: Shutterstock