Wat een pubermoeder denkt…

pubermoeder

Of ik gek in m’n hoofd geworden ben en of ik soms meeding naar een eerste plaats op de ranglijst ‘strengste moeders aller tijden’? Je staat tegenover me je schreeuwt al je woede over me uit.

Als ik mijn ogen dicht doe zie ik je voor me: een lief, schattig en aanhankelijk driejarig jongetje dat vol verwondering zijn blauwe oogjes naar me opslaat en zegt: “Mama, jij bent de liefste.”

Ik zie kleine snorhaartjes op je bovenlip en mijn oog valt op het puistje precies op het puntje van je neus.

Wat kon je heerlijk kletsen terwijl je speelde en wat hield je ervan als we lekker op de fiets naar oma gingen.

Of ik wel weet dat echt niemand van je klas zulke strenge ouders heeft. En of ik wel weet dat echt iedereen zijn mobiel mee naar boven mag nemen. Holbewoners zijn we, middeleeuwse, achtergebleven ouders.

Weet je nog dat je altijd zo genoot wanneer we samen een eitje bakten, jij mocht het eitje tikken, ik viste de schilletjes uit de pan.

Of ik een goede reden kan noemen waarom je om tien uur ’s avonds niet meer over straat mag zwalken me je vrienden, een goede reden. Ik hoor hoe je stem af en toe overslaat, je krijgt de baard in de keel.

Wat was je welkom in ons leven, jij ons eerste kind, onze oudste zoon. Met jouw komst werd mijn moeder-zijn geboren.

Of ik niet door heb dat ik de meest zeurende moeder van de hele planeet ben. En of het niet heel vermoeiend is om altijd maar iets te zeuren te hebben vraag je je af.

“Ik blijf voor altijd bij jou wonen mama, ook als ik heel groot geworden ben”, zei je terwijl je je nog dichter tegen me aan drukte.

Dertien ben je nu, onze eerste puberzoon. Je bent geen kind meer maar ook nog geen man. Je bungelt ergens tussen wal en schip.

Achtendertig ben ik en voor het eerst een pubermoeder.

Kan iemand mij vertellen waarom er juist in deze fase geen consultatiebureau bestaat? Ik zou er meteen naartoe rennen en al mijn vragen droppen bij de alleswetende verpleegkundige. Tenslotte wist zij dertien jaar geleden ook precies wat mijn pasgeboren baby nodig had. Ik vertrouwde volledig op haar kundigheid en ik deed precies wat zij me voorschreef: hij mag nu diksap en begin maar voorzichtig met brood. Het lijkt me heerlijk, ik drop al mijn vragen bij haar, zij geeft mij duidelijke richtlijnen ‘hoe om te gaan met een puber’, ze geeft me antwoord op al mijn vragen en ik ga vol vertrouwen huiswaarts.

Je trainster belt, je bent gevallen tijdens de training en het ziet er niet goed uit. Als ik bij je kom, lig je op de grond, je houdt je groot maar ik zie dat je ontzettend veel pijn hebt. De ambulance komt je halen, je moet naar het ziekenhuis. “Mam, blijf je bij me”, vraag je.  Natuurlijk blijf ik bij jou. Je bijt op je lip als de ambulancebroeders een infuus aansluiten en je voorzichtig op een brancard tillen. Op de spoedeisende hulp wordt je verder onderzocht, ze moeten je omdraaien om foto’s te kunnen maken. Je schreeuwt het uit van de pijn. Ik mag je hand vasthouden en ik streel je haar. “Mam, echt niet weggaan”, zeg je. Je hebt je heup gebroken en je moet geopereerd worden. Ik zie dat je bang bent, ergens ver weg, glinsteren tranen in je ogen. “Huil maar” zeg ik… Mijn grote, kleine puberzoon.

Nu ben je thuis en het herstel gaat lang duren. Je bent een gekooid dier. Bewegen wil je, sporten en op pad met je vrienden. De rolstoel is je vijand en de fysiotherapeute is misschien wel je allergrootste vijand, zij vertelt je keer op keer dat je niet over grenzen moet gaan want dat belemmert je herstel. Ik zie hoe je worstelt met de situatie die we niet kunnen veranderen. Je leeft op wanneer je vrienden langskomen en je meenemen naar buiten. Heel even sluit je dan vriendschap met je rolstoel. Heel even..

En ik? Ik ben je taxichauffeuse, je serveerster  en je verpleegkundige.

Of ik wel weet dat ik de meest zeurende moeder aller tijden ben. En of ik wel in de gaten heb dat ik hele dagen alleen maar: “pas op” en “niet doen” roep…

Ik weet het, je bent en blijft tenslotte mijn kind. En alsjeblieft pas op, je krabt je puistje open!

Nog meer leuks lezen?

Surprise

45 x Surprise Inspiratie [niet de standaard dingen]

Sinterklaas: wat voor je kinderen één groot feest is, kan jou als moeder een hoop stress bezorgen. De intocht is nog niet geweest, of jij buigt je over de vraag ‘wahat er i-i-in hun schoehoentje moet’. Je oudste zeurt om papier-maché voor zijn surprise. De jongste heeft bijna alles uit het speelgoedboek van Bart Smit op zijn verlanglijst gezet. Ouders, schoonouders, cadeaus, gedichten, de financiën en Sinterklaasbijeenkomsten op het werk en de voetbalclub? Wordt het je een beetje teveel? Geen nood, met één ding kunnen we je helpen: Heel veel Surprise Inspiratie! Via: https://www.bricoblog.eu/reciclado-creativo-de-carton/ https://www.pipoos.com/inspiraties/surprise-flamingo/ Via: https://craftgawker.com/post/2016/08/25/95415/ Via: http://www.interieurinspiratie.nl/sinterklaassurprise-maken/#.W-vaHpNKhPY Via: https://www.knutselidee.nl/sint/toiletpot3.jpg Via: http://ohhappyday.com/2017/07/like-button-pinata/ Via: http://ohhappyday.com/2017/07/like-button-pinata/ Via: http://ohhappyday.com/2017/07/like-button-pinata/ Via: http://ohhappyday.com/2017/07/like-button-pinata/ Via: http://teregalounaidea.com/diy/18-pinatas-diy-para-decorar-tu-fiesta/ […]

0 comments

Hoe overleef ik Sinterklaas

Pepernoten, marsepein en chocola. Vanaf september al, kijken de Sinterklaaslekkernijen me verleidelijk aan vanaf de schappen. ‘Koop mij en eet me op’, smeken de ‘nieuwe’ truffelpepernoten van Albert Heijn. ‘Mam, wil je kruidnootjes kopen’, jengelen de kinderen. Voordat je het weet ben je vóór 5 december al drie kilo aangekomen. Jou neemt de Sint in elk geval niet meer mee in de zak naar Spanje. Hoe zorg je er als moeder voor, dat jij en je hele gezin in december geen kilo’s aankomen. Snoep bewust Ken je dat? Je rukt een kilozak kruidnoten open en een paar uur later is […]

0 comments
do it herself

Do-it-Herselfen

Een poosje geleden haalde ik het in mijn hoofd dat de slaapkamers van de kinderen eens een make-over moesten krijgen. Likje verf op de muur, plankjes in de hoek, nieuwe Ikea kastjes naast het bed. Allemaal vrij eenvoudige klusjes. Mijn man zag de bui al hangen en riep meteen dat hij geen tijd had. Normaal gesproken zou het hele avontuur daar een vroegtijdige dood gestorven zijn, maar dit keer niet. Dit keer besloot ik dat ik het wel zelf kon regelen. Hoe moeilijk kan het zijn, toch? Zelf klussen in huis Het ging allemaal eigenlijk erg goed. Het eindresultaat zag […]

0 comments

Uitgelichte afbeelding: Shutterstock

Vakantie met autistische kinderen

Wij zijn al vroeg uit de veren en rijden met het gezin richting Eindhoven. Vandaag begint onze vakantie naar Italië. We hebben onze kinderen er ...