Kijken naar wat je voelt

Dat kinderen rond hun vierde, vijfde levensmaand grijpen naar wat ze zien, is algemeen bekend. Minder bekend is dat ze rond diezelfde tijd ook het omgekeerde doen: kijken naar wat ze voelen.

Met 3 en met 5 maanden ligt Ger met gespreide armen op zijn rug. Terwijl hij naar iets rechts van hem kijkt, raak je zijn linkerhand aan. Met 5 maanden draait hij zijn hoofd onmiddellijk naar die hand, maar met 3 maanden reageert hij heel anders. Vóór je zijn hand aanraakte, bewoog hij lichtelijk, bijna golvend met zijn vier ledematen. Maar na jouw aanraking verstijven die enigszins. Ook gaan zijn ogen wijder open.

Die verstijving en die wijd geopende ogen duiden erop dat hij in de gaten heeft dat er iets aan zijn lichaam gebeurt. Hij weet echter niet wat of waar. Hij komt niet op het idee om naar zijn linkerhand te kijken.
Hoe komt dit? Beginnen we met Gers reactie met drie maanden. Hij is dan al zo’n twee maanden in staat tot staren met zijn ogen en tot knijpen met zijn handen, maar dat staar- en dat knijp-systeem staan nog los van elkaar. Vandaar dat hij niet op het idee komt om zijn ogen (van het staren) te richten op die ene hand (van het knijpen).

Rond de vierde maand raken dat staar- en dat knijp-systeem neurologisch met elkaar verbonden. Daardoor is Ger in staat om op psychologisch vlak zijn handen te gebruiken als hij met zijn ogen iets ziet dat hij wil pakken omdat hij het interessant vindt – dat is het bekende ‘grijpen naar wat je ziet’.

Het omgekeerde is ook het geval en daar gaat het ons nu om. Omdat die twee systemen neurologisch met elkaar verbonden zijn, kan Ger in psychologisch opzicht op het idee komen om zijn ogen te richten op iets dat hij aan zijn handen voelt.
Van het kijken naar wat hij voelt, zal hij een leven lang plezier hebben: iemand tikt op zijn rechterschouder – hij wendt zich naar rechts; hij zit met zijn handen op zijn buik televisie te kijken en voelt wat aan zijn ene hand – hij kijkt ernaar en ziet een vlieg op die hand.

Ewald Vervaet werkt bij Histos, een stichting die psychologisch onderzoek verricht en bevordert. Heb jij een vraag voor Ewald? Reageer dan op dit artikel en wie weet wordt hij binnenkort beantwoord.

Uitgelichte foto: Shuttestock

Een peuter aan het eten krijgen

Avondeten met mijn peuter is een van de grootste uitdagingen van mijn moederschap. Het is wonderbaarlijk hoe hij iedere keer weer de innerlijke advocaat, onderhandelaar ...