Stefanie was draagmoeder voor haar vriendin

draagmoeder

In november 2016 ben ik bevallen van een lief klein meisje. Een kindje dat niet van mij was, maar waarmee ik het mooiste ooit heb kunnen doen. Ik was draagmoeder voor een van mijn beste vriendinnen en droeg 9 maanden lang een mini mensje in mijn buik tot ze klaar was om naar haar gezin toe te gaan.

Kinderwens

Zelf had ik 2 kinderen en vond het welletjes, ik heb nooit de ambitie gehad om een groot gezin te hebben en zeker nadat ik het eerste jaar van de jongste had overleefd wist ik zeker dat ik nooit meer een baby wilde. Tegelijkertijd zag ik mijn vriendin worstelen met haar kinderwens en had ik mezelf voorgenomen: als niemand anders het voor hen doet, doe ik het als ik er aan toe ben. Dat moment kwam eerder dan verwacht en in februari 2016 reisde we af naar Riga met nog een vriendin om daar een terugplaatsing te doen. Ik vond het super spannend en wist niet wat ik van te voren kon verwachten. Natuurlijk had ik 100% vertrouwen in mijn vriendin en haar man, maar ik had geen idee hoe ik zelf ging reageren. Ik ben nogal een emotioneel persoon, huil al bij Bambi, dus hoopte dat ik in deze genoeg “afstand” kon bewaren om er emotioneel goed mee om te gaan.

9 maanden uit logeren

De eerste poging lukte dus de 9 maanden daarna logeerde er een klein meisje bij me. Het was veel spannender dan mijn eigen zwangerschappen, want het is echt een hele verantwoordelijkheid om 9 maanden op een kind van iemand anders te passen. Gelukkig kon ze niet wegrennen of in 7 sloten tegelijk lopen, maar ik was wel verantwoordelijk voor de voeding die ze binnenkreeg en mijn lichaam moest zorgen dat ze goed kon groeien. Mijn ergste nachtmerrie was dat het alsnog misging dus ik was veel panischer voor dingen dan bij mijn eigen zwangerschappen.

Op het begin vroeg ik me heel erg af hoe ik zou reageren als ze voor het eerst zou trappen. Hoe zou dat voelen? Zou ik me gaan hechten en als ik dat zou doen, zou dat erg zijn? Natuurlijk was er van te voren heel veel besproken, maar emoties komen altijd onverwachts. Gelukkig ging het allemaal heel goed, ik vond het fijn als ze trapte omdat ik dan wist dat het goed ging. Maar ik kreeg geen band met haar zoals ik die met mijn eigen kinderen had en dat was goed. Ik kon de afstand bewaren en haar tegelijkertijd liefhebben zoals ik alle andere kinderen van vriendinnen liefheb. Deze hebben allemaal een plekje in mijn hart.

Onduidelijkheid

Wat betreft draagmoederschap mag er in Nederland wat mij betreft nog een hoop veranderen. Er is een hoop onduidelijkheid, voor zowel de wensouders als draagmoeders maar ook zeker voor omstanders. Veel mensen in mijn omgeving zaten met vragen en vonden het lastig om die te stellen. Ze konden zich niet voorstellen dat ik niet heel gehecht was een het kindje en maakte zich zorgen over hoe ik me zou voelen als ze eenmaal bij haar ouders was. Zelf maakte ik me daar niet druk om, maar het baarde me wel zorgen dat mensen in mijn omgeving daar zo mee bezig waren.

Uiteindelijk ben ik begin november 2016 bevallen van een prachtig meisje. Na de geboorte werd ze direct bij haar moeder neergelegd en toen wist ik zeker: ik heb het zo goed gedaan! Het was goed, er kwam zo’n rust over me heen. Ze lag daar, bij haar ouders, bij de mensen waar ze zo gewenst was en mijn taak zat erop. Het ontroerde me dat iedereen zo gelukkig was op dat moment maar ik heb haar geen moment gemist.

Emotioneel

De kraamverzorger en de verpleegkundige in het ziekenhuis konden nogal vaak vragen of ik al kraamtranen had gehad. Of ik haar al mistte en hoe het emotioneel met me ging. Daarin verbaasde ik mezelf ook wel. Het ging zo goed! Ik voelde me zo sterk en trots, trots op ons met z’n allen, trots op dat kleine meisje dat in een warm nest terecht kwam en natuurlijk ook trots op mezelf. Maar huilen? Nee, dat deed ik niet. Ik heb geen traan meer gelaten, behalve om de pijn van de naweeën. Op een gegeven moment werd me zo vaak gevraagd hoe het met me ging dat ik begon te twijfelen of ik niet een enorm koud persoon was. Er werd haast vanuit gegaan dat ik het emotioneel moeilijk zou krijgen en er zou bijna iets mis met me zijn omdat dat niet zo was. Voor mij was het juist fijn, ik was dolblij dat ik snel weer fit was en er lekker op uit kon met mijn kinderen.

Daarnaast heeft het hele traject me zoveel geleerd. Over mezelf, over anderen en over dat het mooiste in de wereld niet te koop is. Dat onbaatzuchtig en liefdevol iets aan iemand anders geven, hoe klein of groot ook, mooier is dan wat dan ook. Want geluk van een ander straalt terug naar jezelf en zal je voor de rest van je leven verrijken.

Nog meer leuks lezen?

5 ijzersterke tips voor je bekkenbodemspieren 

Uit recent onderzoek van het CBS blijkt dat de zomermaanden naast hittegolven ook een heuse babygolf kennen. Door in de wintermaanden lekker te cocoonen in huis, worden in juli en augustus in Nederland de afgelopen jaren de meeste baby’s ter wereld gebracht. Perfecte timing, want daardoor is jouw lichaam weer bikiniproof tijdens de zomer. Althans… bikiniproof? Eerder een body zonder baby, want een zwangerschap zorgt voor behoorlijk wat veranderingen van jouw lichaam die niet 1-2-3 weer weg gaan. Bekkenbodemspieren trainen Gelukkig zijn er een aantal manieren om jouw lichaam weer in zijn kracht te zetten. Denk bijvoorbeeld aan het trainen van je […]

0 comments

Grote vakantie; schrikbeeld of leuk?

Hij komt er weer aan de grote schoolvakantie. Een deel van Nederland gaat beginnen aan de grote uittocht met caravans, dakkoffers en aanhangwagens, fietsjes erop en gaan, naar warmere oorden. Het andere deel blijft thuis al dan niet bewust, er zijn veel mensen in deze tijd die niet op vakantie kunnen vanwege geldgebrek. Hoe houd je dan je kinderen al die tijd bezig? Dat valt niet mee. Nog even…. Voorafgegaan aan de vakantie wordt er van ouders, maar met name van moeders verwacht dat ze helpen bij schoolreisjes, sportdagen, even de avondvierdaagse lopen gedurende vier dagen, er kan nog wel […]

1 comment
zonnebril voor kinderen

Denk je ook aan de ogen van je kinderen tijdens de zomervakantie?

Ondanks de goede intenties van ouders richting hun kinderen, vergeten zij massaal hun ogen te beschermen tegen UV-straling. Hoe jonger een kind, des te gevoeliger de ogen zijn voor schadelijke effecten door UV. Echter, nog geen 6 procent van de Nederlandse ouders beschermt de ogen van hun baby. Ruim de helft van de Nederlandse kinderen draagt pas een zonnebril vanaf 8 jaar. Dit blijkt uit onderzoek van ZEISS, producent van brillenglazen, onder ruim 1.000 Nederlanders. Opvallend is dat meer jonge ouders hun kinderen op vroegere leeftijd van een zonnebril voorzien, dan de generaties ouders van boven de 45 jaar. Ogen hebben […]

0 comments

Uitgelichte foto: Shutterstock

Puber kamer

Stinkende Slaapkamergeheimen

Langzaam loop ik de trap op. Behoedzaam zelfs. Nu valt het deze keer wel mee en kan ik veilig naar boven lopen. Er liggen wat ...