Stefanie was draagmoeder voor haar vriendin

draagmoeder

In november 2016 ben ik bevallen van een lief klein meisje. Een kindje dat niet van mij was, maar waarmee ik het mooiste ooit heb kunnen doen. Ik was draagmoeder voor een van mijn beste vriendinnen en droeg 9 maanden lang een mini mensje in mijn buik tot ze klaar was om naar haar gezin toe te gaan.

Kinderwens

Zelf had ik 2 kinderen en vond het welletjes, ik heb nooit de ambitie gehad om een groot gezin te hebben en zeker nadat ik het eerste jaar van de jongste had overleefd wist ik zeker dat ik nooit meer een baby wilde. Tegelijkertijd zag ik mijn vriendin worstelen met haar kinderwens en had ik mezelf voorgenomen: als niemand anders het voor hen doet, doe ik het als ik er aan toe ben. Dat moment kwam eerder dan verwacht en in februari 2016 reisde we af naar Riga met nog een vriendin om daar een terugplaatsing te doen. Ik vond het super spannend en wist niet wat ik van te voren kon verwachten. Natuurlijk had ik 100% vertrouwen in mijn vriendin en haar man, maar ik had geen idee hoe ik zelf ging reageren. Ik ben nogal een emotioneel persoon, huil al bij Bambi, dus hoopte dat ik in deze genoeg “afstand” kon bewaren om er emotioneel goed mee om te gaan.

9 maanden uit logeren

De eerste poging lukte dus de 9 maanden daarna logeerde er een klein meisje bij me. Het was veel spannender dan mijn eigen zwangerschappen, want het is echt een hele verantwoordelijkheid om 9 maanden op een kind van iemand anders te passen. Gelukkig kon ze niet wegrennen of in 7 sloten tegelijk lopen, maar ik was wel verantwoordelijk voor de voeding die ze binnenkreeg en mijn lichaam moest zorgen dat ze goed kon groeien. Mijn ergste nachtmerrie was dat het alsnog misging dus ik was veel panischer voor dingen dan bij mijn eigen zwangerschappen.

Op het begin vroeg ik me heel erg af hoe ik zou reageren als ze voor het eerst zou trappen. Hoe zou dat voelen? Zou ik me gaan hechten en als ik dat zou doen, zou dat erg zijn? Natuurlijk was er van te voren heel veel besproken, maar emoties komen altijd onverwachts. Gelukkig ging het allemaal heel goed, ik vond het fijn als ze trapte omdat ik dan wist dat het goed ging. Maar ik kreeg geen band met haar zoals ik die met mijn eigen kinderen had en dat was goed. Ik kon de afstand bewaren en haar tegelijkertijd liefhebben zoals ik alle andere kinderen van vriendinnen liefheb. Deze hebben allemaal een plekje in mijn hart.

Onduidelijkheid

Wat betreft draagmoederschap mag er in Nederland wat mij betreft nog een hoop veranderen. Er is een hoop onduidelijkheid, voor zowel de wensouders als draagmoeders maar ook zeker voor omstanders. Veel mensen in mijn omgeving zaten met vragen en vonden het lastig om die te stellen. Ze konden zich niet voorstellen dat ik niet heel gehecht was een het kindje en maakte zich zorgen over hoe ik me zou voelen als ze eenmaal bij haar ouders was. Zelf maakte ik me daar niet druk om, maar het baarde me wel zorgen dat mensen in mijn omgeving daar zo mee bezig waren.

Uiteindelijk ben ik begin november 2016 bevallen van een prachtig meisje. Na de geboorte werd ze direct bij haar moeder neergelegd en toen wist ik zeker: ik heb het zo goed gedaan! Het was goed, er kwam zo’n rust over me heen. Ze lag daar, bij haar ouders, bij de mensen waar ze zo gewenst was en mijn taak zat erop. Het ontroerde me dat iedereen zo gelukkig was op dat moment maar ik heb haar geen moment gemist.

Emotioneel

De kraamverzorger en de verpleegkundige in het ziekenhuis konden nogal vaak vragen of ik al kraamtranen had gehad. Of ik haar al mistte en hoe het emotioneel met me ging. Daarin verbaasde ik mezelf ook wel. Het ging zo goed! Ik voelde me zo sterk en trots, trots op ons met z’n allen, trots op dat kleine meisje dat in een warm nest terecht kwam en natuurlijk ook trots op mezelf. Maar huilen? Nee, dat deed ik niet. Ik heb geen traan meer gelaten, behalve om de pijn van de naweeën. Op een gegeven moment werd me zo vaak gevraagd hoe het met me ging dat ik begon te twijfelen of ik niet een enorm koud persoon was. Er werd haast vanuit gegaan dat ik het emotioneel moeilijk zou krijgen en er zou bijna iets mis met me zijn omdat dat niet zo was. Voor mij was het juist fijn, ik was dolblij dat ik snel weer fit was en er lekker op uit kon met mijn kinderen.

Daarnaast heeft het hele traject me zoveel geleerd. Over mezelf, over anderen en over dat het mooiste in de wereld niet te koop is. Dat onbaatzuchtig en liefdevol iets aan iemand anders geven, hoe klein of groot ook, mooier is dan wat dan ook. Want geluk van een ander straalt terug naar jezelf en zal je voor de rest van je leven verrijken.

Nog meer leuks lezen?

vegetarische kip

Vegetarisch op Eet geen dierendag

Het is weer 4 oktober, internationale dierendag. Een dag waarop we onze huisdieren extra verwennen met wat lekkers, een extra knuffel of gewoon heel blij met ze zijn. Aan de andere kant wordt dierendag ook aangegrepen om minder dieren te eten. Een dagje vegetarisch koken. Beter voor de dieren, beter voor het milieu. Vandaag is het dus ook eet-geen-dieren-dag! Minder vlees eten op eet geen dierendag Misschien denk je, één dag geen vlees eten, dat zet toch ook geen zoden aan de dijk? Niets is minder waar. Als alle mensen 1 dag geen vlees zouden eten, zouden er 500.000 dieren […]

0 comments

Een peuter voorbereiden op een nieuwe baby

Vanaf het begin van mijn zwangerschap vertel ik mijn tweejarige dochter met regelmaat dat ze binnenkort zus zal worden. Tevergeefs, denk ik soms. Na maanden van enthousiaste tekst en uitleg bij het groeien van mijn buik, heb ik nog geen glimp van interesse opgevangen. Sterker nog: ze lijkt het onderwerp steevast te negeren. Hoe bereid je een tweejarige goed voor op de komst van een baby? Houd rekening met de capaciteiten van een tweejarige Tweejarigen zijn jonge peuters die tal van dingen opmerken. De groter wordende buik van mamma, de inrichting van de babykamer en ook gesprekken over de komst […]

0 comments

Ik wil ook een e-bike!

Je ziet ze steeds meer voorbij komen op straat, de e-bikes.  In alle soorten en maten, want de e-bike is niet meer alleen voor de ANWB-stelletjes en fietsforenzen. En dat is een goede ontwikkeling, ook voor mij. Ik zou de auto best wat vaker kunnen laten staan! Maar mijn fiets trapt zo zwaar… Trapondersteuning is toch voor mietjes? Ik denk dat het al zéker 15 jaar geleden is dat mijn tante haar eerste elektrische fiets kocht. Ze fietste met regelmaat naar haar werk en ook wel eens een stuk mee met mijn oom die graag op de racefiets zit. Maar […]

0 comments

Uitgelichte foto: Shutterstock

Review: Wie Is Het? Extra

Mijn absolute favoriet! Wie is het! Het eerste Wie is het spel dat we ooit kochten hebben we zo vaak gespeeld dat de kaartjes helemaal ...