Doe ik het wel goed?

onzekere moeder

Er is niks dat me zo onzeker maakt dan het moederschap. Niet alleen naar mezelf toe maar ook naar mijn kinderen toe en daarmee ook naar de buitenwereld toe. Doe ik het allemaal wel goed? Elke dag maak ik keuzes die volgens mij het beste zijn in de hoop dat deze voor de kinderen ook het beste zijn. Maar is dat wel zo? En wanneer merk ik dat ik een verkeerde keuze heb gemaakt? Hoe zorg ik ervoor dat mijn kinderen goed opgroeien?

Bestaat goed opvoeden?

Wat goed is verschilt natuurlijk per ouder en zeker per kind. Toen mijn zoon nog in mijn buik zat besloot ik dat hij zo snel mogelijk op zijn eigen kamer zou gaan slapen en niet zo’n plakkind zou worden. Laten huilen moest zeker kunnen en draagdoeken zou ik nooit aan beginnen. Toen mijn zoon er eenmaal was bleek toch dat wij veel beter gedijen op veel nabijheid. Dus kreeg hij een co-sleeper en raakte ik verslingerd aan draagdoeken.

Hij was hierdoor een heerlijk zoete baby en ik genoot echt. Bij mijn dochter heb ik het hierdoor niet veel anders gedaan. Natuurlijk twijfelde ik wel eens als mensen zeiden: “je verwent ze te veel, zo krijg je ze nooit meer uit je bed”, maar inmiddels heeft ervaring mij geleerd dat zoiets als te veel aandacht niet bestaat.

Lees verder na deze korte onderbreking

Kids on trend!

Wat zijn dè kinderkledingtrends van dit seizoen en hoe zien de nieuwste collecties eruit? Door de vele keuze snappen we dat het soms lastig is om een outfit te scoren. Om je hierbij te helpen, zetten we ieder seizoen de nieuwste trends voor je op een rijtje.

Wat zijn dè kinderkledingtrends van dit seizoen

Toch snap ik heel goed dat mensen hun kinderen niet bij zich laten slapen, niet iedereen slaapt dan zelf goed en soms is het voor een kindje ook gewoon beter. Daarom bestaat er wat mij betreft geen richtlijn qua goed opvoeden, dit is situatie afhankelijk. Toch blijven er mensen die denken dat ze hun opvoed-methode wel door je strot kunnen duwen, omdat zij er heilig in geloven dat het de enige en beste manier is.

Je kind als vriend

Eigenlijk ben ik het meest van m’n stuk gebracht als mijn kinderen boos op me zijn. Ik weet natuurlijk dat zij dingen uit emoties roepen maar toch doet het pijn en brengt het me aan het twijfelen. Als m’n dochter een dag aan het huilen is en m’n zoon boos is op alles in de wereld moet ik mezelf wel eens terugfluiten.

Ik werk hard en veel en soms moet ik gas teruggeven voor de kinderen. Aan de andere kant hebben ze alle 2 een klein gat in hun hand en ben ik zelf dol op LEGO, dus het extra werken heeft ook zo z’n voordelen. Toch laten de kinderen duidelijk merken als het een keer genoeg is. Niet alleen op dat vlak, maar ook met andere dingen. We overleggen hier thuis heel veel en als zij het ergens echt niet mee eens zijn of zich ergens rot bij voelen proberen we compromissen te sluiten. Dat klinkt heel zweverig, maar voor ons werkt het goed.

Helaas gaat dat er niet bij iedereen in, ik las pas op Facebook een discussie over waarin iemand zei dat je je kind absoluut niet als vriend mag zien en andersom. Jij bent de baas (waf!) over je kind en je kind hoort te gehoorzamen. Respect moeten ze hebben! Dat liet me nadenken, want voor hun vriendjes moeten ze toch ook respect hebben? Waarom mogen ze hun opvoeders dan niet ook als vrienden zien? Vrienden vertrouw je, vrienden respecteer je en vrienden heb je lol mee. Je doet bij vrienden ook niet iets dat ze niet leuk vinden, want daar kleven ook gevolgen aan. Net zoals bij je ouders. Voor mij is het heel logisch dat ik deels ook vriendschappelijk met mijn kinderen omga.

Onzekerheid blijft

De onzekerheid wordt wel minder, maar soms komt het met vlagen terug. Ik ben best redelijk jong moeder geworden en in het begin dacht ik vooral dat oudere moeders het vast beter zouden weten. Inmiddels ben ik van dat geloof afgestapt, maar als een dag alles tegenzit en de kinderen zijn onredelijk word ik toch weer onzeker.

Mijn zoon wordt natuurlijk steeds ouder en daarmee ook wijzer en weet dondersgoed wat niet en wel kan. Hierdoor hebben we wel eens discussies en soms vind ik het moeilijk om dat redelijk op te lossen. Maar als ik dan boos op hem word heb ik daarna weer spijt. Gelukkig kunnen we dit altijd uitpraten en ben ik ook redelijk genoeg om sorry tegen hem te zeggen als ik vind dat ik het anders had moeten oplossen. Zo hoop ik daarin ook voor te leven en te laten zien dat emotionele reacties menselijk zijn en dat ook volwassenen sorry kunnen zeggen.

Natuurlijk weet ik niet wat de toekomst brengt, soms ontsporen kinderen in de puberteit terwijl ze een prima opvoeding hebben gehad. Ik hoop dat mijn kinderen me blijven vertrouwen en met alles durven thuiskomen. Zodat we kunnen praten en samen oplossingen kunnen zoeken. Ik zal er altijd voor ze zijn ook als ze dingen doen waar ik niet achtersta. Ze zijn mijn kinderen en ik zal altijd een luisterend oor voor ze zijn en ze proberen te sturen in de juiste richting. Hopelijk groeien ze zo uit tot evenwichtige volwassenen en kan ik als ze een jaar of 20 zijn opgelucht ademhalen.

Nog meer leuks lezen?

pasgeboren baby

Niet het zoveelste bevallingsverhaal

Gevoelens van geluk. Op 21 maart ben ik bevallen van een lief klein meisje genaamd Tagia Lucille. Nu denk jij, gaan wij weer. Nog zo een bevallingsverhaal! Maar niets is minder waar. Niet het zoveelste bevallingsverhaal Ik ben dol op de kleine meid. Zij hoort er vanaf dag 1 helemaal bij en haar grote broer en zus genieten enorm van “hun baby”. Heerlijk! Ik praat er graag en veel over maar zeg nou zelf, je zit niet te wachten op het zoveelste bevallingsverhaal. Toevallig staat mijn hoofd er ook niet naar. Niet omdat het zo tegenviel, binnen 1 uur en […]

0 comments
raamdecoratie

Hoe exhibitionistisch ben jij?

Wij Hollanders schijnen er om bekend te staan van ons huis graag een etalage te maken. Gewoon, lichten aan en gordijnen open zodat de buurman en de toevallige voorbijganger even een kijkje kan nemen tijdens ons avondritueel. Staan de piepers al op het vuur? Kijken ze DWDD of Spanga? Hoe is de sfeer? Ik weet van een Australische vriend van mij dat hij (en de rest van de wereld volgens hem) dat merkwaardig en exhibitionistisch vindt. ’s Avonds als licht binnen schijnt hebben toevallige voorbijgangers een prachtig inkijkje in het Nederlandse gezinsleven. Ik las ergens dat het vanuit de Calvinisten […]

0 comments

Een houten vloer leggen met één vinger

Om 6.50 gaat de telefoon. Harold van Beboparket. Dat hij er over 5 minuten is. Ondanks het tijdstip spring ik uit mijn bed. De dag dat mijn huis eindelijk op een huis zal gaan lijken is aangebroken: de vloeren komen en ik kan hem leggen met één vinger! Ik wijs Harold namelijk precies aan waar hij moet komen te liggen en hij zorgt dat aan het eind van de dag mijn hele huis voorzien is van een mooie nieuwe vloer 😉 Harold kijkt eens rond in de woning. Er zijn hier en daar nog wat een paar ongelijke stukken in […]

0 comments

Uitgelichte foto “moeder”  Door hancik/Shutterstock